null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Na vijftien jaar knallen is het aantal ganzen nauwelijks minder geworden

PlusPatrick Meershoek

Het was weer voor stamppot met een kuiltje jus. Tijdens het koken ontdekte ik dat er geen jus meer in huis was. Er zat niets anders op dan nog snel even naar de buurtsuper te lopen voor een pakje. Ik deed dat mokkend en vervuld van zelfmedelijden: net als je denkt dat je je zaakjes redelijk op orde hebt, is de jus op en kun je de kou in voor een kuiltje in het avondeten.

Toen hoorde ik het, hoog boven mijn hoofd: het gakken van een groep ganzen in het donker, op weg naar een plek voor de nacht. Ik kon geen steek zien, maar ik wist dat ze daarboven in formatie aan het zwoegen waren met die weinig elegante lijven, druk schreeuwend naar elkaar om de hele waaier bij de les te houden. Het mooiste geluid van de koude maanden, wat mij betreft, en dat is inclusief Chris Rea.

Ik wenste de vogels een behouden vlucht, een beetje tegen beter weten in. Er zijn veel mensen die genieten van de gans in het wild, maar er zijn nog meer mensen die het beest liever kwijt dan rijk zijn. Dat laatste is vastgelegd in wetten en ontheffingen, met als resultaat dat jaarlijks ongeveer een kwart miljoen exemplaren van de beschermde soort uit de lucht worden geschoten.

Een kwart miljoen per jaar, en dat al vijftien jaar lang. Er wordt in onze regio ook druk geschoten om de omgeving van Schiphol veilig te houden voor het vliegverkeer, maar in de rest van het land gaat het vooral om het beperken van de schade voor de landbouw door foeragerende vogels. Die schade is niet gering: jaarlijks keert de overheid twintig miljoen euro uit aan gedupeerde boeren.

Het punt is dat de aanpak niet werkt. Na vijftien jaar knallen is het aantal ganzen dat ons land aandoet nauwelijks minder geworden. Dat heeft weer te maken met de opzet van het boerenbedrijf. Het eiwitrijke supergras waarmee een groot deel van ons land bedekt is, jaagt niet alleen de melkproductie van de koeien omhoog, maar is ook ideaal krachtvoer voor de trekkende ganzen.

Een mogelijke oplossing kan de hervorming van de landbouw zijn, maar er wordt gekozen voor het opvoeren van de jacht. De schadevergoeding voor getroffen boeren wordt met ingang van volgend jaar verlaagd, wat in de praktijk een financiële prikkel is voor veehouders om de hulp van jagers in te roepen om de ganzen van hun land te houden.

Wat in de officiële stukken ganzenbeleid heet, is in werkelijkheid een destructiebedrijf dat op volle toeren draait. Het is onduidelijk of onze beschaving op zijn laatste benen loopt, of dat we even in een mindere fase zitten. Als het laatste het geval is, gaat vast ooit nog eens worden teruggeblikt op hoe we nu als mensen omspringen met de andere bewoners van de planeet.

Dat zal waarschijnlijk met verbazing zijn, en vermoedelijk zelfs met weerzin.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden