Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Na onze ‘bevrijding’ kwam Sophie in mijn gedachten

PlusBabs Gons

Het duurde even voordat mijn zoon en ik doorhadden dat we vastzaten in de sluis van een gebouw. Iemand had op weg naar buiten ons binnengelaten en toen de zware houten deur achter ons dichtviel, hadden we rustig afgewacht tot de glazen deur voor ons een piepje zou geven ten teken dat die van het slot af was en we door konden lopen. Maar het piepje kwam niet. En de houten deur achter ons gaf geen sjoege meer.

Zelfs terwijl ik dit schrijf, voel ik weer hoe iets van hard materiaal zich strak om mijn borstkas vouwt. Want dat was wat er gebeurde, binnen een paar minuten brak het zweet me uit, begonnen mijn handen te trillen, mijn hart sneller te kloppen en kon ik nauwelijks nog logisch nadenken. Met bevende vingers belde ik het ene na het andere nummer van mensen in het gebouw die ons zouden kunnen bevrijden maar niemand nam op.

Achteraf vraag ik me af waarom ik niet rustig op de grond was gaan zitten en een spelletje op mijn telefoon was gaan spelen. Ik had een flesje water bij me, mijn zoon wat snoep, er was genoeg zuurstof en er zou geheid iemand binnen niet al te lange tijd langskomen maar mijn lijf en geest wilden alleen maar bevrijd worden uit de situatie. Overigens stond mijn zoon redelijk rustig naast mij maar ook dat hielp niet. Het was zeker niet mijn eerste paniekaanval, heb ze ook wel eens ‘zomaar’ meegemaakt maar het was wel al eventjes geleden.

Na onze ‘bevrijding’ en nadat mijn hartslag en ademhaling weer tot een rustig ritme waren gekomen, kwam Sophie in mijn gedachten. Nooit had ik meer over haar nagedacht maar daar was ze opeens, het nieuwe meisje in de tweede. In de bus op weg naar kamp ging het mis met Sophie, ze kreeg hyperventilatie. Ik wist toen nog niet wat dat was maar een klasgenoot wist te vertellen dat het met paniek te maken had.

Zoals met zo veel dingen in het leven moet je soms eerst iets zelf hebben meegemaakt om je beter te kunnen inleven. Een verlaten vriendin kan je altijd net iets beter troosten als je weet hoe het is om binnen drie maanden vijftien kilo aan tranen te verliezen en achter dichte gordijnen te gaan liggen zodra de kinderen naar school zijn. Inleven in iemand met een chronische beperking gaat altijd iets makkelijker als je weet hoe het is om van ’s ochtends tot ’s ochtends moe te zijn of pijn te hebben.

Na die dag bleef het verhaal van de bus de rest van het jaar een beetje aan Sophie plakken. Waarschijnlijk had zij ook in een sluis vastgezeten, alleen eentje die wij niet konden zien.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden