Nico Dijkshoorn. Beeld Artur Krynicki
Nico Dijkshoorn.Beeld Artur Krynicki

Na het kijken van Squid Game, ben ik steeds blijer dat ik nog maar zo’n 40 jaar te leven heb

PlusNico Dijkshoorn

Ik las vanochtend dat een Deen in Noorwegen vijf mensen heeft vermoord met een pijl-en-boog. Ik dacht: dat krijg je ervan als je met een joint in je hoofd zes weken lang onafgebroken naar Lord of the Rings kijkt. Daarin figureert een elfenkoning die vanuit alle standen pijlen in de nek van trollen en olifanten met het hoofd van een varken schiet.

Ik was al heel somber over de toekomst, maar nu, na dit bericht en na het kijken van de razend populaire Netflixhit Squid Game, begin ik steeds blijer te worden dat ik met mijn 61 jaar nog maar maximaal 40 jaar te leven heb. Het grootste gedeelte zit erop.

Met een beetje pech maak ik het nog net mee, dat er in een televisie-uitzending op de zaterdagavond vijfentwintig semi-bekende Nederlanders een enorme koepel in worden gestuurd en dat daarna anonieme Twitteraars met een wapen naar keuze een slachting mogen aanrichten.

Marc-Marie doodsbang onder een bed en ­vijftien meter verderop Hennie Huisman, in camouflagekleuren hangend onder een van zijn paarden. Daarna reclame.

De Zuid-Koreaanse televisieserie Squid Game schetst zo’n scenario, alleen zijn het nu honderden verschoppelingen en geruïneerden die in een enorme hal elkaar in gruwelijke spelletjes afslachten. Wie als laatste overblijft, krijgt miljarden.

In de juichende recensies wordt geschreven dat op een visueel aantrekkelijke manier de ­eeuwige zucht naar roem en rijkdom op vernuftige wijze wordt geridiculiseerd, maar intussen lees ik ook heel andere berichten over Squid Game. Het is een hit in gevaarlijke kringen.

Op internet zie ik de eerste figuren verschijnen in kleren die verdacht veel lijken op de beuls­kleding uit de serie. Ik zie net iets te veel kinderen van onder de 17 jaar heel lekker gaan op deze televisiehit. Ik vraag mij af of zij de serie zo goed vinden omdat er een maatschappelijk probleem wordt aangekaart – de zucht naar roem en rijkdom – óf omdat nooit eerder zo duidelijk uit elkaar spattende hoofden en rondvliegende organen beschikbaar waren voor iedereen met een Netflixabonnement.

Wat ook niet helpt, is dat het Koreaanse geschreeuw en het larger than life acteren hier in Europa nogal absurdistisch binnenkomt. Ik zelf zat bijvoorbeeld te glimlachen om een man die met wijd open ogen de hersenen van een vriend in zijn hand had. Daar schrok ik van.

Als ik mij niet vergis, is Squid Game de aankondiging van een eindeloze reeks aanslagen en brute moordpartijen. Maar dan wel eindelijk eens leuk gekleed in een roze kostuum.

Nico Dijkshoorn schrijft wekelijks een column voor Het Parool en spreekt zijn bijdragen ook geregeld in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden