Artikel WitBeeld Agata Nowicka

Na een paar wijntjes brokkelen onze maskers af

PlusNatascha van Weezel

Mijn beste vriendin van de middelbare school viert haar verjaardag altijd in het derde weekend van ­februari. Al in 2003 verzamelden we ons met klasgenoten in de huiskamer van haar moeder, gelegen in een kleine straat in Bos en Lommer. Daar aten we soep en pasta, keken we naar Idols op tv, en praatten we over proefwerken, vervelende docenten en de toekomst.

Nu loop ik de keuken binnen van de kunstenaarswoongroep waar mijn beste vriendin sinds een aantal jaar woont. Vandaag wordt ze 33. De ruimte is versierd met kleurrijke slingers. In de hoek staan kratten bier hoog opgestapeld. Op tafel een pan soep en schalen vol pasta. Het is een stilzwijgende afspraak tussen mij en mijn oude vrienden dat je op dit feestje hoort te zijn. Tegenwoordig is dit het enige moment in het jaar ­waarop we elkaar zien.

“Hoe gaat het?” zeggen we tegen elkaar. “Ja goed, met jou?” Het is geen bijster origineel antwoord op een nog minder originele vraag. “Gecondoleerd met je vader,” zegt Jacob. Zelf heeft hij net zijn tweede kind gekregen. “Dank je,” antwoord ik met een geforceerde glimlach.

Het heeft iets ongemakkelijks, praten over lastige onderwerpen met mensen die je al zo lang kent en toch zelden spreekt. De eerste uren hebben we het dan ook vooral over carrières die de goede kant op lijken te gaan, wijnreizen door Toscane en prachtige koophuizen in Purmerend.

Maar na een paar wijntjes brokkelen onze maskers langzaam af. “Waar is je vriend?” vraagt Matthijs, mijn vaste blowmaatje in de vijfde klas. “Ik kon altijd zo leuk met hem jammen.”

“Die is weg,” fluister ik. Op zijn beurt vertelt Matthijs dat hij geen vaste baan kan vinden.

Zijn flexcontracten worden steeds niet verlengd. Catherine blijkt al drie jaar een kind te willen, alleen lukt het niet om zwanger te worden. Daarom overweegt ze een ivf-behandeling. Raoul heeft afgelopen zomer besloten een open relatie aan te gaan en licht ons in over polyamoureuze termen als ‘komeet’, ‘cowboy’ en ‘molecuul’. Bram is herstellende van een zware hersenschudding. Een paar maanden geleden werd hij in elkaar geslagen tijdens een voetbalwedstrijd. En het prachtige koophuis in Purmerend is bij nader inzien toch niet zo idyllisch; de jonge vader en zijn vrouw ­willen helemaal niet weg uit Amsterdam, maar hier kunnen ze niets meer betalen.

Aan het einde van de avond zitten we met z’n allen op de bank. “We worden volwassen,” merkt Matthijs op. Catherine neemt een slok van haar bier: “Dat zeiden we in 2003 ook al. Volgend jaar dezelfde plek en dezelfde tijd?” De rest van onze middelbare schoolklas knikt instemmend.

Natascha van Weezel (33) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden