James Worthy Beeld Agata Nowicka

Na de eerste mop blijft het stil

Plus Column

Mijn zoon vindt me niet meer grappig. Vroeger kon ik hem in zijn broek laten plassen van het lachen, maar ­tegenwoordig zucht hij als ik een grap maak. En ik doe echt mijn best.

Ik sta elke dag een halfuurtje eerder op om moppen te bedenken. Dan ga ik aan de keukentafel zitten met een pen en de achterkant van een envelop waar ooit een aanmaning in woonde en niet veel later heb ik drie middelmatige moppen geschreven.

Ook vandaag weer. Dit zijn ze:

Hoe noem je een eend die je huis bewaakt? Een kwaakhond.

Hoe noem je schildpadden die zich niet gedragen? Schildklieren.

Hoe noem je een aap met een wond in zijn vinger? Een chimpansnee.

En nu zit ik aan de keukentafel op zijn voetstappen te wachten. Ik heb nog nooit vallende sterren op de grond horen vallen, maar ik denk dat ze zo klinken. Als zijn voetstappen in de morgen.

"Goedemorgen, papa. Heb je weer moppen bedacht?"

"Maar natuurlijk!"

Na de eerste mop blijft het stil. Het is ook wel een heel ingewikkelde mop. Ook mop nummer twee sterft in stilte, maar bij mop drie heb ik hem bijna. Ik zie het aan zijn gezicht. Het is misschien ook wel de beste mop die ik ooit heb geschreven. Zijn mondhoeken gaan iets omhoog, maar er volgt geen geluid.

Er zit slaap in zijn ogen. Hij probeert het eruit te wrijven. Bij ieder ander mens vind ik slaap weerzinwekkend, maar van zijn slaap wil ik een ketting maken.

"Dit zijn babymoppen. Ik ben klaar voor echte moppen."

Daar was ik al bang voor. Deze situatie doet me denken aan de tijd dat ik nog verslaafd was aan bepaalde dingen. Eerst had ik genoeg aan shandy en wiet, maar na een tijdje werd ik alleen nog maar gelukkig van whisky en cocaïne.

Dat is het leven. Eerst vind je voetjevrijen en zuigzoenen spannend, maar op een dag sta je in de schuur met een leren masker op terwijl de dwarsfluitdocente van je dochter een sigaret op je handpalm uitdrukt.

"Ga maar even tekenfilms kijken, dan verzin ik wat grotemensenmoppen voor je," zeg ik, terwijl ik met een hand over zijn wangen ga. Zijn wangen zijn zo zacht dat ik er kussenslopen van wil maken.

Hij heeft dus geen zin meer in Disney. Mijn grappen mogen niet meer zo KRO zijn. Hij wil meer Richard ­Pryor en minder Jochem van Gelder. Ik ga zitten en denk aan het werk van Frankie Boyle en Anthony Jeselnik.

Boyle zei ooit: "If I was invisible I'd kick a mime ­artist to death."

En Jeselnik vertelde een keer over zijn neef: "I'm not even the biggest asshole in my family. I had this cousin. Everybody hated this cousin. My own family hated this cousin. And then a couple of years ago, my cousin fell off of a horse and broke his neck. We all refer to that as The Superman Incident, because that horse is a hero."

Met de beste mop die ik ooit heb geschreven loop ik naar de bank toe. Mijn zoon kijkt naar een tekenfilm over zeven honden die de wereld redden in plaats van onderschijten.

Ik vertel de mop. Hij lacht.

"Vind je het een grappige mop?"

"Nee, ik begrijp hem niet, maar er zit een gat in je ­onderbroek."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy(1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.