Maarten Moll Beeld Sjoukje Bierma
Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Na de eerste golf dacht ik dat hij was overleden

PlusMaarten Moll

In het Nelson Mandelapark, dat in Diemen, staat sinds kort een herdenkingsboom.

Ik besloot eens te gaan kijken. Op een middag dat het miezerde.

Van verre zag ik al de cirkel van diepbruine aarde die hoort bij een pas geplante boom.

De boom stond op een plek waar nog niet zo lang geleden een boomstronk stond. Ik heb die stronk gefotografeerd (ik fotografeer boomstronken).

Aan de stronk was door de gemeente een geplastificeerd A4’tje bevestigd. ‘De boom die hier stond was dood en is gekapt. In het najaar komt hier weer een nieuwe boom.’

Dat was in augustus. Goede voornemens, dacht ik nog, wat komt daarvan terecht?

De stronk, behoorlijk waterpas gekapt, zou nog lang blijven staan, achter het plastic zou toch vocht komen, de tekst zou verbleken, het plastic zou loslaten, en uiteindelijk zouden plastic en papier door het Nelson Mandelapark gaan zwerven, tot ze in een prullenbak zouden verdwijnen.

En de stronk zou door de jeugd gebruikt worden als dienblad voor hun chips, blikken bier en zakjes cannabis.

Zoiets. Dus niet. De stronk had plaatsgemaakt voor een boom. Nou ja, boompje. Een schriel geval eigenlijk. Een dode boom, zou de snelle voorbijganger kunnen denken. Nou, nou, dacht ik, kon het er vanaf, gemeente Diemen?

Bij de boom had de gemeente een paaltje geplaatst met een tekst: ‘Deze hartjesboom is geplaatst ter herinnering aan de overledenen tijdens de corona-epidemie. Laat de boom een plek zijn om met liefde herinneringen op te halen, troost te vinden en stil te staan bij het leven.’

In het zand rond de boom lagen een bloemenkrans en twee bloemboeketten.

Het regende nu behoorlijk hard. Geen goede weers­gesteldheid om eens gepast stil te staan bij het leven, of om te herdenken.

Ik was de enige die stilstond. Bij dat zielige boompje.

En toen moest ik aan de man in het oranje shirt denken, de bewoner van het verzorgingstehuis hiertegenover, die ik alweer een tijdje niet had gezien. Na de eerste golf – ach, al die ambulances die af en aan reden – dacht ik dat hij was overleden, tot hij op een dag doodleuk levend naar buiten kwam gewandeld.

Het boompje, als tot leven gekomen op een tekening van een driejarige, sloeg me om de oren.

Ik had niet meer op de man in het oranje shirt gelet.

Ben je er nog?

In de regen probeerde ik op mijn telefoon meer te weten te komen over de herdenkingsboom. Het blijkt te gaan om een cercidiphyllum japonicum, ook wel hartjesboom genoemd. Een ‘snelle groeier’, en ‘beslist geen boom voor een kleine tuin’.

Nu sloeg de gemeente me om mijn oren. En ik droop af.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden