Massih Hutak. Beeld Artur Krynicki
Massih Hutak.Beeld Artur Krynicki

Na al die jaren begin ik nu pas een beetje te begrijpen wat het geheim van IJskoud de Beste is

PlusMassih Hutak

Massih Hutak

Het is lente. En dus ook Perzische nieuwjaar, Nowruz. Het blijft een magisch moment voor mij, ook al vier ik het amper uitgebreid of met anderen. Nowruz blijft het begin van een periode vol verrassingen, energie en nieuwe creativiteit.

Een van de uitingen van vruchtbaarheid en schoonheid die hoort bij het voorjaar is de kersenbloesem die bij ons op het plein verschijnt. Vergezeld door het zachte weer dat hoort bij de wisseling van seizoenen. En als er dan ook nog uit het niets een trampoline in de speeltuin staat, is de lente officieel begonnen.

Terwijl ik in de woonkamer zit te tikken achter m’n laptop, zie ik buiten op het plein kinderen en ouders verzamelen die allemaal de lente vieren met een bakje of een hoorntje ijs. Ik klap mijn laptop dicht, doe m’n jas en schoenen aan en vertrek uit huis.

Ik voel in mezelf en om me heen genoeg fris humeur om deze Nowruz, weliswaar bescheiden maar toch ook uitbundig te vieren. En de enige juiste manier om dat te doen, is een bezoek aan IJskoud de Beste.

De beste ijssalon van Amsterdam (en dit zeg ik echt niet omdat ik bevooroordeeld ben, ik beroep me enkel op feiten) is weer open en trekt zoals altijd Noorderlingen aan van alle soorten, kleuren en maten. Alleen al in de rij staan, in onverwachte gesprekken en ontmoetingen verzeild raken, is een traktatie. Het ijs zelf is daarna als een toetje na het toetje.

Na jaren van genieten en schrijven over IJskoud de Beste, wat verkapte analyses en studies zijn van een van de succesvolste vormen van sociale cohesie die onze stad rijk is, denk ik dat ik nu pas een beetje begin te begrijpen wat hun geheim is. De koude en steeds veranderende ijssmaken in combinatie met de warme en onveranderde gastvrijheid van Desmond, Marijke en Joop. Je kunt geen van drie betrappen op een slechte dag. Die zullen ze ongetwijfeld hebben, maar wij merken er niks van. Behalve de keren dat Joop zich, terecht, opwindt over hoe moeilijk het is om een geschikte locatie in Amsterdam-Noord te vinden voor zijn nog op te richten tafeltennisvereniging. En gelijk heeft ie.

Desalniettemin is het enige waar ik me vandaag over opwind hoe ik het gebrek aan Haft Mewa ga compenseren deze Nowruz. Haft Mewa is een Afghaanse lekkernij die hoort bij Perzisch nieuwjaar, van gedroogd fruit en noten die zijn ingetrokken in water en daarmee een lekkere siroop creëren. De fruitsmaken en nootvarianten van IJskoud de Beste zijn de beste oplossing. En dan is het binnenkort ook nog eens Ramadan en kan ik er tot diep in de nacht terecht.

Gelukkige lente. Nowruz mubarak.

Rapper en schrijver Massih Hutak (1992) schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden