Paul Vugts. Beeld Artur Krynicki
Paul Vugts.Beeld Artur Krynicki

Na 25 jaar terug in het Mozambique van mijn eerste grote klus

PlusPaul Vugts

Paul Vugts

Terug! Na 25 jaar ben ik weer in Mozambique, waar ik in 1998 drie weken mijn eerste grote buitenlandse klus deed voor Het Parool – en waar mijn grote liefde voor reizen door Afrika ontsproot.

Samen met onze toenmalige topfotograaf Wubbo de Jong reisde ik als beginnend verslaggever naar Beira, de tweede stad van het prachtige maar straatarme land, om te zien wat de stedenband met Amsterdam had opgeleverd.

Twee gepensioneerde Amsterdamse brandweermannen verscheepten al tien jaar afgedankt materieel naar de havenstad en trainden de lokale brandweer daarmee. De gemeentelijke waterleiding en het havenbedrijf hielpen de Mozambikaanse collega’s, samen met een wirwar van internationale hulporganisaties. Er waren plannen om de kusterosie te bestrijden.

Ik had me gedegen op mijn avontuur voorbereid, alles gelezen wat ik gevonden had en volop kenners gesproken. Het was me glashelder dat ik de verdrietige sporen zou treffen van de wrede burgeroorlog die tussen 1976 en 1992 honderdduizenden het leven had gekost, en tal van overlevende (kind)soldaten hun ledematen en gezonde gemoed.

Toch, het eerste beeld bij het verlaten van het bescheiden vliegveld vergeet ik niet meer. Het gruwelijk verminkte hoofd van de eerste jongen die om geld vroeg, maakte me in de tropenhitte ijskoud.

De weken die volgden, leerde ik de extremen kennen zoals Afrika die vaak biedt. ’s Middags maakten we een reportage over de duizenden ontheemden die het vervallen en bevuilde karkas hadden betrokken van het ooit glamoureuze vijfsterrenhotel uit de Portugese koloniale tijd (voor 1975); ’s avonds at ik voor het eerst een hele kreeft.

Overdag klauterden we naar een roestig scheepswrak waar gewezen kindsoldaten uit de rivaliserende kampen samen probeerden te overleven (“Hij heeft benen, ik armen, samen zijn we compleet.”); in de avond dansten we in een strandclub.

In de vroege ochtend worstelden de hotelreceptionist en ik anderhalf uur om via een antiek stekkerpaneel een brakke telefoonverbinding te leggen met mijn vriendin in Nederland, een uur later zat ik aan een copieus ontbijt.

Ook nu, op vakantie, laveren we weer tussen rauwe armoede en weelderige luxe.

Mij trof en treft de onverzettelijkheid waarmee de Mozambikanen hun malheur trotseren.

We reden in 1998 rond in een Volkswagen Golf die de Amstelveense brandweer had gedoneerd – zoals in grote letters boven de achterbumper stond – en lieten de sirene loeien als de straatjongens met hun zelfgemaakte instrumenten ons toezongen: ‘bom-bom-bom-bombeiros’! Het autootje kwam nét over de kapotte wegen.

Wat een genot terug te zijn in dit prachtland vol vriendelijkheid. Veel is nu beter. Er loopt inmiddels een tolweg van zuid naar noord, wel met soms onverwacht diepe gaten, maar onze enorme terreinwagen geeft geen kik als die vanwege tegenliggers niet zijn te omzeilen. Volgende week vertel ik hoe de Amsterdamse hulp uitpakte.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als misdaadverslaggever. In de Parool Misdaadpodcast vertelt hij samen met collega Wouter Laumans over ontwikkelingen in Amsterdam en ver daarbuiten.

Reageren? paul@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden