Beeld Artur Krynicki

Moslims zijn jihadisten geworden, ‘fanatieke moslims’, ‘radicale moslims’, et cetera

PlusTheodor Holman

Wanneer zoek je hulp? Elk jaar op 2 november, de dag dat Theo van Gogh werd vermoord, ben ik chagrijnig. Ik loop heus niet de hele dag te herdenken, maar je wordt gekweld door vragen als: hoe ver zijn we nu eigenlijk opgeschoten? Wat dacht ik toen, hoe denk ik nu?

Zestien jaar geleden werd Theo vermoord. Precies zestien jaar later is er een aanslag door een moslim in Wenen, daarvoor in Nice, daarvoor in Parijs… Elk jaar is er wel zo’n lijstje te maken.

Dat veroorzaakt chagrijn. Ook omdat het ons minder schijnt te doen. Dat komt niet alleen door de hoeveelheid aanslagen, maar ook door het veranderende woordgebruik. Moslims zijn jihadisten geworden, ‘fanatieke moslims’, ‘radicale moslims’, et cetera. Het zijn altijd aparte scholen binnen de islam.

De formuleringen zijn begrijpelijk: je wilt je mede-inwoners niet meteen kwetsen, want je moet met ze samenleven. Maar het effect is echter dat jij erop wordt aangesproken als je die versluierende, politiek correcte taal niet hanteert.

Dat lieden die zeggen: ‘het is de islam’ voor racist worden uitgemaakt, is omdat zij met recht geen zin hebben om al die denominaties binnen dat geloof te kennen. Hoe moet je die trouwens herkennen?

Ik weet van vroeger dat je protestanten en katholieken had. Maar die hadden onderling ook weer afsplitsingen en die kan een mens echt niet allemaal op het oog herkennen. Zeker niet als je zelf katholiek noch protestant bent.

Zou een moslim meteen weten wat wordt bedoeld met: nou, die is van de apostolische gemeente, ik ben zelf nog van de oud-gereformeerde gemeente, en mijn eerste vrouw was van de christelijke gereformeerde gemeente en mijn tweede vrouw was van de vrije katholieken.

Ik schreef het eerder: als de ene salafist de andere niet is, wat is salafisme dan? En als de ene jihadist de andere niet is, wat is dan jihadisme? Waarom is het dan fout om te zeggen dat het ‘moslims’ zijn die aanslagen plegen?

Ik gebruik die term omdat ik hoop dat moslims zich precies dezelfde vragen gaan stellen als ik en hun geloof willen heroverwegen. Islam is de grondtoon.

Ik word beroerd van die aanslagen. Ik bedoel boos, ik bedoel woedend.

“Als je er last van hebt moet je hulp zoeken,” zegt iemand.

Maar ik wil dat die woede niet verdwijnt. Als die woede verdwenen is, heb ik de witte vlag gehesen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden