Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

‘Morning-afterpil,’ appte mijn dochter. Ik zat meteen rechtop in bed

PlusMaarten Moll

‘Wil je Beppie uitlaten?’ appte ik.

Het was kwart voor acht in de ochtend.

Geen antwoord van dochterlief.

Ik lag wat te dagdromen toen de telefoon trilde.

Appje van boven.

‘Morning-afterpil’

Ik zat meteen rechtop in bed.

Morning-afterpil?

Het is niet mijn taal, maar nu gooide ik er toch een klein WTF’je uit.

En hoe dan? Met wie? Waar?

Ik had wel namen van jongens voorbij horen komen, maar had daar geen gezichten bij.

Zalig zijn de onwetenden.

Maar nu niet meer.

‘Pardon?’ appte ik terug. Ik wist ook niet wat ik anders moest zeggen. ‘Rund!’ of ‘Stommerd!’ of ‘Uilskuiken’ of het melodramatische ‘Wat heb je gedaan?’ (zeker niet: ‘Wat heb je nu weer gedaan?’) leken me toch niet helemaal gepast. En naar boven stormen ook niet.

De softe aanpak dus.

Ik wachtte.

Hoorde hoe boven de douche werd aangezet.

De morning-afterpil.

Je voorstellen hoe je ouders seks hebben, dat is iets dat je je niet wilt voorstellen. Maar je voorstellen dat je kind…

Stop! Stop! Stop! Stop! Stop!

Ik weet nog de eerste keer dat de andere dochter en haar toenmalige, eerste vriendje hier sliepen.

Hoe ze dat had gevraagd. Nou ja, gevraagd...

Onder het eten van een appel, naast me staand in de keuken terwijl ik een courgette in stukjes sneed.

“T. blijft hier slapen, morgen.”

Ik had ‘goed?’ achter die zin verwacht, of ‘oké?’. Maar het was een mededeling, een voldongen feit. Ze keek me alleen maar aan, om te zien hoe dat nieuws over zou komen.

Ik had visioenen gehad waarin ik met mijn vuist op tafel sloeg als deze situatie zich zou voordoen. Om vervolgens ferm en vastberaden, en met een verbeten trek om de mond die ene zin uit te spreken, die ene zin uit een ander tijdperk.

“Niet onder mijn dak!”

Om daarna, als ze hopelijk bozig zou reageren, in lachen uit te barsten.

“Gaat het wel goed met je, pap?” vroeg ze. “Je kijkt zo raar.”

En ik zei: “Goed. Oké.”

(Toen ik mijn eerste vriendinnetje mee naar huis nam, in de prehistorie, vroeg mijn moeder nog heel lief of ze niet op een aparte kamer wilde slapen.)

De douche boven werd uitgedraaid.

Oké, de morning-afterpil.

Opa Moll. Daar was ik ook echt nog niet aan toe.

De telefoon trilde.

Vier appjes.

‘***morbing’

‘Ja autocorrectiecodes’

‘*autocorrectie’

‘Gaat helemaal fout’

Ja, zeg dat wel.

En nog een appje.

‘Morning bedoelde ik’

Dat had ik inmiddels wel door.

‘Als je nou gewoon goedemorgen had geschreven,’ schoolmeesterde ik.

‘Superirritant pap,’ was de onmiddellijke reactie.

Ik lachte. Alles was weer normaal.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden