Plus Column

More is beter: misschien is dat de crux van kerst

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Kerst was voor mij altijd een ver-van-mijn-bedshow. De enige manier waarop kerst ons huis binnendrong, was via de televisie. Home Alone, The Gremlins en Robert ten Brinks All You Need Is Love kerstspecial waren vaste prik. Maar meer niet.

Warme gevoelens bij het hele gebeuren heb ik dus nooit gehad, zeker niet bij het idee van het eten van muizenhapjes die je dan eerst zelf, ieder voor zich, moet bakken. Maar sinds ik van de week op een kerstmarkt belandde, maakt kerst bij mij ineens een serieuze kans. Het zou zomaar een nieuwe hobby kunnen worden.

Kerstboulevard Oostpoort, in het gelijknamige winkelcentrum, was de kerstmarkt in kwestie. Een bescheiden marktje, ingesloten tussen de hoogbouw van het stadsdeelkantoor aan de ene kant en pop-upstores en appartementen aan de andere.

Op dat normaal gesproken functionele plein waren ze er zowaar in geslaagd om met behulp van alle denkbare kitschverlichting sfeer te ­creëren. Misschien is dat de crux van kerst: ­more is beter.

Overal kleine, besneeuwde huisjes, glitterslingers, glimmende ballen, schuim­sneeuw, lichtgevende kerstmannetjes, kerstkransen, sterretjes, waakvlammen en tuinfakkels met ledverlichting. De overheersende kleuren: zilver, goud en glitter.

De levensgrote sneeuwpop die door warme lucht staande werd gehouden, was mijn favoriet. Op de een of andere manier had het ding op mij de uitwerking van een grote knuffelbeer. Ik ging er voor het gemak een tijdje naast staan, naast mijn grote vriend.

Vervolgens zag ik een kraam met warme chocolademelk. Dáár had ik zin in. Toen ik een beker had bemachtigd met daarop een piramide van slagroom met zogenoemde toppings - stukjes marshmallow en Oreo - en twijfelde of ik daar, nu ik er toch was, nog iets bij wilde hebben, kwam een vrouw in een schort voor me staan. Ze hield een zilveren blad met gefrituurde slierten churros voor mijn neus. "Gratis!" zei ze. Ik was in de hemel beland.

Even later stond het hele plein te knagen aan de vette stengels.
Op het kleine podium bracht ondertussen een kerel in een corduroy pak en een zilveren strik om zijn nek The Beatles ten gehore. Dat wil zeggen: hij deed een poging daartoe. Het was alsof ik naar een docent keek op de bonte avond van het schoolkamp.

"Let it be, let it be, let it be, let it bééééé," kraaide hij in de microfoon.

"Zijn er nog meer mensen die kunnen zingen?" zei een vrouw, terwijl ze om zich heen keek.

En toch bleven we allemaal stilletjes kijken, meedeinen zelfs. Ook toen hij Yesterday en ­Imagine zong. Tijdens Jingle Bells tikte mijn voet mee in de maat.

Yasmina Aboutaleb (1986) rapporteert op dinsdag en donderdag voor Het Parool vanuit de stad. Lees al haar columns terug in het archief.

Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden