PlusColumn

Mooi als Brooke Shields

Thomas Acda Beeld Wolff
Thomas AcdaBeeld Wolff

De man neemt afscheid, trekt zijn kraag op zodat de gure wind die over het water tussen de rondvaartboten doorkomt geen vat op hem zal krijgen en snelwandelt naar de tramhalte tegenover het voormalige V&D-gebouw op het Rokin.

Het is inderdaad kouder ineens. Ik wil mijn jas dichtritsen, maar bij deze jas lukt me dat nooit. Om te voorkomen dat iemand denkt: haha, die grote man kan niet eens zijn eigen jas dichtritsen, veeg ik langs de rits met mijn hand imaginair stof weg.

Dan bedenk ik dat ik zo iemand ben die het helemaal niets kan schelen als mensen dat zouden denken, en laat mijn jas voor wat het is. Een open jas. De man met wie ik net een kwartier heb staan praten, stapt in de tram en kijkt of ik nog kijk. Ik zwaai. Maar hij ziet me niet. Ook al ongemakkelijk.

Eindelijk schiet me te binnen wie hij is. Ik was ooit verliefd op zijn zus! Ze was zo mooi. Hoeveel ouder was ze eigenlijk, vraag ik me ineens af. Geen idee. Volwassen lijf, veel ouder, dat weet ik wel.

Meisjes bij ons in de klas hadden niet zo'n mooi lang lijf. Wat vond ik haar mooi. Voor mensen van mijn leeftijd: Brooke Shields-mooi.

Dat is eigenlijk voor mensen van elke leeftijd, want ik zapte laatst toevallig langs een serie waarin ze een hoofdrol speelt en ik dacht: zo, als die nu de blue lagoon uit komt schrijden, zie je bijna geen verjaring. Daarom weet ik het, in mijn hoofd klonk verjaring. Ook een raar woord.

Ik was met hem mee naar zijn huis gaan. Logeren. Dat deed je in je puberteit. 's Avonds keken we met zijn verdrietige - want liefdesverdriet - schitterende zus die film, The Blue Lagoon. Toen de jongelui op beeld naakt gingen zwemmen, zei hij: 'Zo! Mooi figuurtje!'

En ik grapte: 'Zeker. Maar zij mag er ook wezen!'

Woedend, omdat ik hem met mijn grapje een homoseksueel noemde, beende hij de kamer uit. Zus hikte van de lach en gierde als Geer. Maar dan heel knap.

Toen was de film afgelopen.

Ze stond op en kwam voor me staan.

'Dankjewel,' zei ze, 'dat had ik even nodig'. En ze zoende me. Zacht maar beslist en vol op mijn praktisch maagdelijke mond. Met net dat beetje tong waardoor het niet ordinair maar een eeuwige herinnering werd.

Ik weet verder niets van hem. Ja, dat hij miljonair is. Dat vertelde hij me net. Kan. Zo duur is het openbaar vervoer nu ook weer niet.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden