Massih Hutak artikel roze groot Beeld Artur Krynicki

Moeten we gemengde klassen verplicht stellen?

Plus Massih Hutak

Als ik een dankwoord moet improviseren, zoals dinsdagavond toen ik werd verrast met de Nieuw Amsterdam Prijs in Pakhuis De Zwijger, is het altijd een goed idee om juf Tries te noemen. 

Zij was mijn basisschooljuf die onze klas meenam van Osdorp naar het centrum en ons op het hart drukte dat elke straat, elke gracht, elk museum, elk plein óók van ons was. Dat was nadat we in de klas, zoals elke ochtend, elkaar goede­morgen hadden gewenst in meer dan zestien talen.

Naast de meerkleurigheid van onze klas, was het belangrijk voor juf Tries dat wij ook in contact kwamen met een deel van Amsterdam buiten het verre Osdorp. En dus regelde ze met pijn en moeite zelf georganiseerde excursies waar wij én niets voor hoefden te betalen én maximale rijkdom vergaarden.

Deze week verschenen verschillende artikelen over ‘elitescholen’, ‘segregatie in het onderwijs’ en ouders die hun kinderen op scholen zetten ‘waar zoveel mogelijk leerlingen op ze lijken’. Het al dan niet goed regelen van gemengde scholen is uiteindelijk allesbepalend voor de groeiende kansen – of sociale ongelijkheid – in onze samenleving. En dat goed regelen, daarin mogen we best radicaler worden.

Segregatie in het onderwijs is namelijk, naast rampzalige huisvesting, een van de grootste negatieve gevolgen van gentri­ficatie. Wijken waar mensen met verschillende culturele achtergronden woonden, met kinderen op een gemengde school, transformeren in hoog tempo in buurten waar door de stijgende huizenprijzen grote groepen Nederlanders van kleur vertrekken en nieuwe bewoners, vaak witte Nederlanders, hun intrek nemen. Deze groep is in eerste instantie enthousiast over de multiculturele wijk. Maar er zijn grenzen. Want hún witte kinderen mogen natuurlijk niet op ónze zwarte scholen.

Dus fietsen ze graag een paar blokken om, winden zich ontzettend op als door de groei van de ‘eliteschool’ hun kind naar de dependance in het gebouw van de leeglopende ‘zwarte school’ moet, eisen ze onmiddellijk (en puur voor de vorm) luchtfilters en nieuwe zandbakken op het plein en als het even kan ook graag afzonderlijke ingangen en aparte pauzes.

Toen ik voor mijn gentrificatieonderzoek in Brooklyn was, leerde ik over een school die werkt met quota en met het plaatsen van kinderen. Mijn eerste oer-Hollandsche reactie bij het horen van de woorden ‘quota’ en ‘plaatsen’ was terughoudend. 

Tot ik zag hoe goed de leerlingen presteerden in de verplichte gemengde klassen (veel beter dan op hun vorige school) en hoezeer de ouders meeprofiteerden doordat ze via hun kinderen met elkaar in aanraking kwamen. Daar hielden ze vaak een netwerk aan over dat hun levenskwaliteit aanzienlijk ­verbeterde.

Hun motto: ‘Unless our children begin to learn together, our people will never learn to live together’. Wie zich afvraagt hoe de toekomst van Amsterdam eruitziet, moet zich afvragen hoe onze klaslokalen eruitzien.

Rapper en schrijver Massih Hutak (28) schrijft columns voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden