Plus Column

Moet ik vaker doen, mijn mening voor me houden

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Deze week mocht ik een debatavond over mensenrechten presenteren in De Nieuwe Liefde, aan de Da Costakade. Ik heb daar, in de periode dat ik door de stad zwierf, nog een jaar gewoond. Zeg maar in de tijd dat De Hallen nog een tramremise was met de ambachtelijke smederij om de hoek.

Voordat de ziel van deze prachtige buurt werd verkocht aan de duivel en voordat de huizen en winkels plaats moesten maken voor het ene na het andere appartementencomplex dat absoluut niet bedoeld was voor echte Amsterdammers.

Goed, aan mij dus de dankbare taak om de neutrale presentator te zijn en om mijn mening een keer lekker voor mezelf te houden. Een verfrissende ervaring. Moet ik vaker doen, mijn ­mening voor me houden.

Om het thema mensenrechten specifieker te maken voor de aanwezige oude en nieuwe Amsterdammers, was de centrale vraag geformuleerd als: Van wie is de wijk? Het eerste, bijna unanieme antwoord luidde: van de mensen die er het langst wonen.

Eén jongen vond echter dat de wijk net zoveel van de oude bewoner is als van de nieuwkomer, mits de laatste zich nederig op stelt. Grappig hoe een antwoord in een zin een tegenstelling wordt. Oh sorry, mening voor me houden. Foei.

Ter illustratie werden er bliksemcolleges gegeven, door een sociologe en een journalist, over ontwikkelingen in de buurt en in hoeverre die overeen kwamen met een stad als Parijs. Grootste overeenkomst: beide steden hebben een heel ­diverse samenstelling van culturen. Grootste verschil: de Nederlandse vrijheid en het Franse secu­larisme.

Er waren ook pitches van buurtinitiatieven zoals de Verhalenkar en het Dialogenfestival. Daar zoeken buurtbewoners zelf naar verbinding en samenhang tussen de verschillende mensen en culturen in Amsterdam-West. Tot slot was er cabaret, helemaal uit Rotterdam. Aan lef geen gebrek bij de organisatie, die alles prima had geregeld.

De Kinkerbuurt is één van de mooiste wijken van Amsterdam en dus de ideale plek om gesprekken te voeren met oude en nieuwe Amsterdammers over de stad. Jong, oud, man, vrouw, zwart, wit, zakenman, kunstenaar, docent en leerling: iedereen was aanwezig in De Nieuwe Liefde.

Naast mij op het ­podium zaten drie studenten van het ROC, onder begeleiding van hun juf die ze bij de voornaam noemden. Alle drie de dames voelden zich ras-Amsterdammer en later wilden ze zelf ook docent worden. Zo wilden ze vanuit het klaslokaal groepen in de samenleving met elkaar in contact brengen.

Gaandeweg de avond werd dat het nieuwe thema: contact maken. De journalist attendeerde deze studenten op cijfers die uitwezen dat er in het Amsterdam van de toekomst geen plek meer voor hen is, maar dat maakte weinig indruk. Dan marcheerden ze in het voorjaar van 2018 toch met dertig- à veertigduizend studenten op de Dam?

Ik vond het een mooi plan en bood aan om op de Dam zelfgemaakte soep te komen schenken voor de aanwezigen. Het is immers een onmogelijke taak om als presentator van een debatavond volledig neutraal te blijven.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden