Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki

Moet ik mijn vrouw doden als het zover is?

Plus Theodor Holman

Euthanasie is een onderwerp dat op een of andere manier een onderwerp blijft. Nu weer die arts die nota bene door het OM van moord wordt beschuldigd omdat zij voldeed aan de wens van een patiënte die mettertijd zwaar dement was geworden.

Alles wat ik over die zaak lees, doet mij koken van woede. Onze euthanasiewet is labbekakkerig; over leven en dood moet je geen compromis willen bereiken. En dat is hier wel gebeurd.

Al tijden – eigenlijk al sinds de film Amour van Michael Haneke uit 2012 – denk ik daarom aan het volgende: zou ik niet mijn partner moeten doden als het zover is? Ik belast er mijn familie niet mee, mijn huisarts niet, de twee Scen-artsen niet, niemand. Alleen mezelf.

Ze kunnen mij arresteren en beschuldigen van moord. Wat zou ik krijgen? Tien jaar? Voor een daad die ik uit liefde pleeg? Natuurlijk heb ik dat er voor over.

Wanneer je partner zo ziek wordt (en dat is dementie toch ook) dat je weet dat ze niet verder wil leven, dan moet je dat zien als een ongeluk dat ook jou overkomt. Het is of je wordt aangereden door een tram of bus. Of een ongeneeslijk virus hebt opgelopen. Haar ziekte – in mijn geval – heeft ernstige consequenties voor mij: ik zal moordenaar moeten worden omdat ik van haar houd.

Het is een zaak waar ik serieus over nadenk, mocht zich dit in de toekomst voordoen.

De grote vraag is hoe ik tegen die tijd mijn vrouw moet vermoorden. Vla voeren met honderd achtergehouden slaap­tabletten? Gedoe. Haar voor de trein gooien? Ook gedoe. Zij mag niet lijden. Zij mag er niets van merken.

Ik denk dat ik haar van achteren neerschiet. Niet eens zo heel lang geleden had ik een gesprek met ‘iemand’ die mij vertelde hoe je aan een pistool kunt komen. Dat gesprek heb ik goed in mijn oren geknoopt.

Het vervelende is dat ik hier niet met mijn vrouw over kan praten.

Zij denkt namelijk dat ik het echt ga doen als het zover is, en dat klopt. Haar wens is dat ik dat niet doe! Dat beloof ik natuurlijk, maar ik weet wel beter. Ik zal, kortom, dit klusje helemaal alleen moeten opknappen.

Kan ik dat? 

Nu nog wel. 

Maar ik moet mettertijd op bejaardenhandengymnastiek om de kracht te behouden de trekker over te halen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden