null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

‘Moeder verstopte illegaal vuurwerk in de pannen’

PlusMaarten Moll

Mijn moedertje werd 83, we gingen op bezoek.

Ze zaten te eten toen we binnenkwamen. Mijn broze vader zat er wat grauw bij aan de gedekte tafel waaraan hij al tientallen jaren samen eet met mijn moeder. (Ik zocht met mijn ogen naar de vlek op het witte tafelkleed die er na honderden keren wassen nog niet uit is.)

De hond begroette hem enthousiast en ik zag kleur op de wangen van mijn vader verschijnen.

“Doe toch maar een bakje vla,” zei hij tegen mijn moeder.

We gingen zitten. Op de vensterbank stonden twee kerstboompjes. Met lichtjes erin.

Vlak voor Arnhem had mijn moeder me gebeld. Op de vaste lijn.

“Komen jullie nog?”

“Ik heb je een appje gestuurd toen we van huis wegreden.”

“Maar mijn mobiele telefoon is stuk.”

“We kijken zo wel even, we zijn er over een half uurtje.”

M. en ik keken elkaar aan. “Niet opgeladen,” zeiden we tegelijkertijd.

Maar, eenmaal daar, bleek dat mijn moeder niet lang genoeg het knopje had ingedrukt waarmee de telefoon (net nieuw) weer aan gaat.

“Ik heb er een nacht niet van kunnen slapen,” zei ze. Ze doet ook haar bankzaken via die telefoon, en hoe moest dat nu? Opgelucht stopte ze het ding in een gehaakt hoesje.

“Niets,” zei mijn vader op de vraag of ze met kerst nog iets gingen ondernemen. “We nemen geen enkel risico.”

Naast zijn stoel stond een statief met zijn fotocamera erop geschroefd.

“Ik ben nu vogels aan het fotograferen. In de vlucht. Ik heb al hele goede gemaakt. Ik red me wel.”

Mijn moeder zat er wat stil bij, de uit het cadeaupapier tevoorschijn gekomen nieuwe agenda van Marjolein Bastin lag wat vergeten in haar schoot.

“Ik mis de leesclub en de bijeenkomsten van de plattelandsvrouwen zo,” zei ze.

Bep likte aan haar vinger waarmee mijn moeder net een restje slagroom van het schoteltje had opgeveegd.

“Mijn moeder verkocht vroeger in haar winkel pannenvuurwerk,” zei mijn moeder vanuit het niets. “Ze had helemaal geen vergunning om vuurwerk te verkopen. Het werd naar binnen gesmokkeld, ze verstopte het vuurwerk in de pannen in de keuken, en verkocht het stiekem aan de boerenjongens achter de winkel. De veldwachter had wel een vermoeden, maar kon haar nooit betrappen. Dat was altijd een leuke tijd, met die drukte in de winkel, en dat geknal buiten.”

“Je moeder heeft voor kerst allemaal lekkere dingen besteld bij de Coop, die komen ze hier aan de deur brengen,” zei mijn vader. En hij vertelde ook over wat hij had gedroomd die nacht. “Je moeder liep bij me weg, met neef Hans. Ik bleef helemaal alleen achter.”

Hij keek naar mijn moeder, en mijn moeder reikte met haar hand naar mijn vader. Ze moesten beiden erg lachen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden