Norbert ter Hall.Beeld Agata Nowicka

Misschien wel de mooiste voorstelling van dit theaterseizoen

PlusNorbert ter Hall

Het spijt me. Deze column moet over film gaan, maar dat gaat ie niet. Deze column gaat over theater. Over misschien wel de mooiste voorstelling van dit theaterseizoen: Weg met Eddy Bellegueule van regisseur Eline Arbo naar de gelijknamige bestseller van de Franse schrijver Édouard Louis. Eddy groeit op in een Noord-Frans dorp waar op ‘anders zijn’ de doodstraf lijkt te staan. En Eddy is anders. En hij kan het niet verbergen. Het verhaal wordt verteld door vier spectaculair goede acteurs.

Ik moest terugdenken aan de tijd toen ik zelf ontdekte hoe het was om anders te zijn. Toen ik als 8-jarige jongen elke woensdagmiddag op weg naar balletles werd opgewacht door de jongens uit de buurt. Omdat dat anders was. Omdat ik anders was. Omdat ik het niet kon verbergen. Omdat ik het niet wilde verbergen.

Weg met Eddy Bellegueule is hard, grappig, muzikaal, poëtisch, fysiek én betoverend.

Het verschil tussen theater en film is voor mij als het verschil tussen een goochelaar en een tovenaar. Theater is een goochelaar. Hij staat pal voor je neus, je weet dat het niet echt is en toch trap je er met open ogen in. Wat een tovenaar doet is natuurlijk ook niet echt, maar hij doet er alles aan dat te verbergen. Juist omdat de goochelaar er geen geheim van maakt dat hij doet alsof is het zo betoverend.

Na de kunstacademie begon ik mijn professionele leven als decorontwerper in het theater. Hele dagen bracht ik door in het repetitielokaal. De decors ontwierp ik in de avonduren. Overdag was ik te veel gefascineerd door het wonder dat theater heet.

Vier jongens die samen één Eddy spelen en zijn moeder én zijn vader én zijn broer, zijn buurmeisje, zijn klasgenoten, zijn neef én alle anderen. Niets in de handen, niets in de mouwen. Hier en nu. Voor je neus. Elke voorstelling weer opnieuw op zoek naar dat magische moment waarop fictie en werkelijkheid samenvallen.

Wat dat betreft is filmen toch een stuk eenvoudiger. Daar hoeft het maar één keer goed te gaan. Zo niet, dan kan je altijd nog een take doen. Wanneer de camera heeft gelopen, is zo’n moment voor eens en altijd vastgelegd.

De laatste voorstelling van Weg met Eddy Bellegueule werd afgelopen weekend gespeeld, maar het gerucht gaat dat hij wordt hernomen tijdens de Gay Pride.

Daarnaast lijkt mij een plek in de selectie van het Theaterfestival onvermijdelijk.

Op deze plek wisselen de filmmakers Norbert ter Hall en Ashgan El-Hamus elkaar om de week af.

Reageren? n.terhall@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden