null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Misschien was ik voor haar wel de verbeelding van omikron

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Vanochtend vroeg staarde vanuit het verzorgingstehuis hiertegenover een wat angstig gezicht in mijn richting. Een oude vrouw, met een hand aan de vitrage.

Het was nog donker en het regende.

Ik zit hier geregeld in het duister naar buiten te kijken hoe het licht wordt. De wereld is dan nog niet echt op gang gekomen, de laptop blijft dichtgeklapt, en alles is nog mogelijk.

De vrouw bleef maar in mijn richting kijken. Ze woont boven de kamer met de vaasjes voor het raam, en onder De Buik.

Ik knipte de bureaulamp aan, en stak mijn hand op.

Ze schrok, alsof er een monster vanuit het donker was opgedoken, en deed snel een stap naar achteren.

Er stopte een busje van Cordaan voor het verzorgingstehuis. En daar kwam De Schommelaar naar buiten. Een kale man met een grijze, perfect gemillimeterde baard. Hij staat altijd te wiegen en als ik hem begroet, grijnst hij alleen maar. Met de onafscheidelijke bruine tas in zijn hand waar iets inzit dat ik hem er nooit uit heb zien halen.

De laatste tijd zie ik hem vaak op de fietsbrug over de A10 staan. Zacht heen en weer bewegend zonder van zijn plek te komen. Waar denken de automobilisten aan als ze hem zien?

De vrouw verscheen weer voor het raam. Nu met een mok in haar hand. Ze keek links en rechts de straat af. Wie weet wie ze verwachtte.

Bij De Buik flikkerde even kort de lamp aan het plafond. Zijn raam is, naast de Feyenoordposters, nu ook beplakt met talloze sneeuwklokjes en arrensleeën.

De Schommelaar, met zijn tas, stapte in een busje van Cordaan om ergens heen te worden gebracht.

Het donker loste op.

Een man met een gele regenbroek kwam uit het verzorgingstehuis gefietst.

Daar was de vrouw weer. Ik probeerde nog een keer oogcontact te maken, maar ze vermeed me. Misschien was ik voor haar wel de verbeelding van omikron en was besmetting ook mogelijk alleen al door oogcontact. Ik hoopte dat iedereen daar een boosterprik had gehad.

In de recreatiezaal gingen de lichten aan.

Een man met een pet kwam aanlopen met een gebaksdoos in zijn hand. Het leek erop of hij zonder mondkapje naar binnen wilde gaan. De schuifdeur bleef gesloten. Ik zag hem gebaren, tot hem een licht opging.

Er stopte weer een busje van Cordaan. Nu om mensen af te leveren.

De angstig kijkende vrouw had zich al een tijd niet meer laten zien.

Leven in de recreatiezaal. Bewoners stroomden binnen, en aan tafeltjes begon men te kaarten.

In de kamers werd schoongemaakt.

Het leven in het verzorgingstehuis was op gang gekomen.

In de recreatiezaal schudde een man heel lang de kaarten.

Een grote sinterklaaspop stond in het raam naar buiten te kijken.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden