Plus Column

Misschien vonden de supporters van ADO het een ludieke actie

Natascha van Weezel Beeld Agata Nowicka

Op een zachte winteravond kwamen ze samen. In totaal waren ze met een man of twintig. Degene die verantwoordelijk was voor de catering had een stapel Bifiworstjes en tien sixpacks Schultenbräu bij zich. ­Iemand zette een Spotifylijstje met trancemuziek op. Ze vroegen aan elkaar hoe het met de echtgenotes ging. Met de kinderen. Met de hond.

"Wanneer gaan we het precies doen?" vroeg een van de mannen. "Drie dagen van tevoren," antwoordde zijn makker met het kale hoofd. Wie koopt de verf? Wie ­regelt het transport? Een uur of anderhalf dachten ze nodig te hebben. Twee weken later was het zover. In de achterbak van de grootste auto zetten ze de emmers en spuitbussen met verf.

Waarschijnlijk ging het in het echt anders, maar in mijn fantasie zagen de voorbereidingen er ongeveer zo uit. Vrijdagochtend bleek de Dokwerker te zijn beklad met groene en gele verf, luttele dagen voor de herdenking van de Februaristaking.

Op andere plekken in de stad waren met graffiti hakenkruizen gespoten, net als de leus JHK ('Joden hebben kanker'). Misschien vonden de verantwoordelijke supporters van ADO Den Haag het een ludieke actie, handig getimed om Ajax op de kast te jagen, net voor de wedstrijd tussen de twee rivaliserende clubs. Niet meer dan een gebbetje, een uitgestoken tong, een kleine provocatie.

Áls het zo bedoeld was, kon ik er zelf allerminst om ­lachen. Mijn oma overleefde de oorlog als Joods meisje door onder te duiken. De rest van haar leven was ze getraumatiseerd. Veel van haar naaste familieleden overleefden de Holocaust namelijk niet.

Ze werden vergast in Auschwitz, sommigen nadat ze waren verraden door Nederlandse buren voor zeven gulden vijftig. Oma was altijd bang dat het antisemitisme op een dag de kop weer zou opsteken en dat wij alsnog zouden worden afgevoerd en vermoord.

Natuurlijk zijn voetbalsupporters geen nazi's. In die zin ben ik niet bang dat mijn oma's ergste nachtmerrie werkelijkheid wordt. Maar het gebrek aan historisch besef bij deze lieden vind ik ronduit misselijkmakend. Het antisemitisme was geen hersenspinsel van Adolf Hitler.

Jodenhaat bestaat al duizenden jaren. Denk aan het oude Egypte van de farao waar Joden tot slaaf werden gemaakt en de pogroms in Oost-Europa. Daar was werkelijk niets grappigs aan. Net zo ongrappig was de Kristallnacht in 1938, waar duizenden synagogen, winkels, scholen en huizen van Joodse eigenaren werden beklad en vernield.

Als deze hooligans ook maar één moment zouden stilstaan bij het lot van mijn oma en al die anderen, dan zouden ze zich vandaag nog melden bij de stads­reinigingsdienst om de verf eigenhandig te verwijderden.

Natascha van Weezel (32) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden