Ashgan El-Hamus.Beeld Sjoukje Bierma

Misschien kan The Movies gered worden door de topman van KLM

PlusAshgan El-Hamus

De stad lijkt steeds meer op hoe ze was. Toeristen komen weer als onkruid tussen de stoeptegels vandaan gekropen, alsof ze na maanden donkerte toch echt de zon weer moeten zien. Er staan weer stonede rijen voor wafels en de ochtenden zijn weer van mensen die al ­krioelend hun best doen ergens op tijd te komen.

Net terwijl ik in m’n handjes knijp dat ik, als ik dat zou willen, een glas bier zou kunnen bestellen in een bruin café, zoals alles uiteindelijk toch weer terugleidt naar een glas bier in een bruin café, loop ik langs de oudste bioscoop van het land. Een kleine plek die grote dingen met je doet, en misschien binnenkort niet meer bestaat.

Ik was een zestienjarig kind en iemand had voor het eerst mijn hart gebroken. Of ik had het zelf gedaan, dat zou ook kunnen. Het voelde in elk geval zoals dat voelt met harten; dit zou nooit meer gelijmd kunnen worden. Nooit. Never (niemand weet waarom, maar meisjes van zestien denken in het Engels). Hier kon geen pritstift tegenop en het enige dat ik wilde, was voor even niet bestaan.

Mijn handen waren vettig van de troostcroissant die ik aan de overkant had gehaald, ze voelden precies zoals ze moesten voelen. Schone handen pasten niet bij dit vieze gevoel. Ik spoelde de boter weg met cola, alsof ik dacht, als m’n hart het niet meer doet, neem de rest van m’n organen dan ook maar.

Ik weet niet meer welke film er draaide, maar wel dat ik te lang naar het beschilderde plafond keek en dat het de eerste keer was dat ik alleen naar de film ging. Het bleek de beste manier om te verdwijnen. En ondertussen was er zo veel dat me gezelschap hield: ondefi­nieerbare muurschilderingen, te felle vloerbedekking, er was rood, geel, blauw, het was er zacht en het geluid stond hard. En belangrijker nog: het was er klein. Anderhalf uur lang verdween ik met mijn kapotte hart en vette vingers in een van de kleinste plekken van de stad. Groot had ik niet aangekund.

Herinneringen worden niet gemaakt in iets wat airconditioning heeft en Pathé heet. Grote plekken die een crisis als deze makkelijk overleven. Groot is prima, maar ik heb geen herinneringen aan groot. Ik heb grote herinneringen aan klein. Want dat is de kracht van klein: het overschreeuwt je niet, het laat je gewoon zijn, of niet zijn.

Mensen lijken steeds meer te vergeten hoe klein ertoe doet, maar die mensen moeten The Movies binnenstappen en zichzelf doen herinneren. Want ik gun de zestienjarige kinderen van nu deze plek, waar ze kunnen leren hoe het helpt om jezelf, als je hart uit twee stukken bestaat, in één stuk mee naar de film te nemen. En als je dan toch besluit je organen weg te branden met cola, doe het dan wel in de mooiste zaal van het land.

Misschien dat de topman van KLM tussen zijn herinneringen nog wat duiten vindt en hij The Movies kan redden. Want vliegen is, in tegenstelling tot films, toch al hartstikke passé.

Reageren? a.elhamus@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden