Natascha van WeezelBeeld Agata Nowicka

Misschien kan ik mezelf nuttig maken

PlusNatascha van Weezel

Vandaag heb ik een dagje vrij. Ik heb geen zin om te gaan netflixen. Misschien kan ik mezelf in plaats daarvan nuttig maken. Na een korte zoektocht op Google beland ik op de website van NL Cares. ‘Dit is hét platform voor flexibel vrijwilligerswerk. Je doet een acti­viteit wanneer het jou uitkomt en kiest iets dat bij jou past, zonder vaste verplichting aan te gaan,’ lees ik.

Ik scrol door de verschillende activiteiten: helpen bij een kringloopwinkel, deelnemen aan een taalcafé voor vluchtelingen of assisteren bij een silent disco voor ouderen. Een silent disco? Ik ken het concept door ­festivals als De Parade en het Amsterdam Dance Event.

Eerlijk gezegd vind ik het een typische uiting van onze individualistische samenleving. Allemaal in je eigen (muziek)bubbel met een koptelefoon op.

Toch is mijn nieuwsgierigheid gewekt en twee uur later ben ik in verzorgingshuis De Buitenhof. De activiteitenbegeleiders zetten me meteen aan het werk. Ik moet een Spotify-account aanmaken, zilveren discoballen ophangen en de ouderen ophalen uit hun kamers. Dat laatste vind ik best eng. Ik kan me niet ­herinneren wanneer ik voor het laatst een rolstoel heb geduwd.

Niet alle bewoners lijken zin te hebben in dit middagprogramma. “We gaan naar de silent disco,” zeg ik enthousiast tegen een man die Varun heet. Hij kijkt bedenkelijk: “Als ik val, krijg ik pijn aan mijn kont.” Ik moet grinniken om zijn directheid. “Ik zorg dat u niet valt en als u het niet leuk vindt, bent u zo weer boven,” antwoord ik. Hij gaat mokkend mee.

Wanneer we de theaterzaal binnenkomen, zijn er al een stuk of dertig senioren. Uit hun koptelefoons schallen nummers van Bill Haley, Ramses Shaffy en André Hazes. Een enkeling staat (met rollator) op de dansvloer. De meesten zitten op een stoel aan de kant.

“Wanneer begint het klassieke concert nou?” vraagt een vrouw. “Ze bedenken altijd domme activiteiten voor ons,” merkt haar buurman op. “Kan iemand die onzin uit mijn oren halen?”

Ook Varun vindt het niet leuk. “Stomme muziek,” zegt hij. Zuchtend maak ik aanstalten om hem terug te brengen naar zijn kamer. Maar opeens begint hij te zingen, loepzuiver:

‘Ik ben misschien te laat geboren
Of in een land met ander licht
Ik voel me altijd wat verloren
Al toont de spiegel mijn gezicht
Ik ken de kroegen en kathedralen
Van Amsterdam tot aan Maastricht
Toch zal ik elke dag verdwalen
Dat houdt de zaak in evenwicht’

Ramses Shaffy. De anderen laten de koptelefoons van hun hoofd glijden. Ze klappen. Sommigen staan voorzichtig op uit hun rolstoel. Varun neemt zijn staande ovatie in ontvangst. Hij straalt.

Natascha van Weezel (33) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden