PlusColumn

Misschien heeft Miauw wel een kindertrauma ontwikkeld

Pepijn LanenBeeld Corné van der Stelt

Onze kat is heel dik geworden. Ik weet niet zo goed hoe of waarom, maar het is wel echt zo. Ik nam haar in het begin nog in bescherming tegenover de aantijgingen met betrekking tot haar gewicht van de kant van mijn vrouw. Maar nu begin ik het ook te merken.

Sinds een tijdje hebben we boven aan de trap zo'n hekje zodat er geen kinderen naar beneden kunnen kukelen. Tegelijkertijd weerhoudt dat hekje bepaalde katten met overwicht er ook van om met al te groot gemak op de slaapverdieping terecht te komen. Daar is op zich niks mis mee, want ons huisdier is er een van het soort 'enorm irritant zeuren om eten in de morgen'.

Pas als de nood echt heel hoog is bij de katachtige hoor ik in de slaapkamer paniekerig gekrab, onhandig geklauter, een doffe klap en dan daarna gejengel op het stukje huis buiten de slaapkamerdeur.

Vroeger ging ze vaak via het kleine raampje of het grote dakraam het dak op om te klieren met anderen van haar soort, maar daar lijkt ze niet meer zo voor te porren de laatste tijd. Misschien is het wel niet het seizoen daarvoor, dat zou natuurlijk zomaar kunnen.

Het zou ook goed verband kunnen houden met het feit dat ze dan een gekke sprong moet maken en daar geen zin in heeft omdat ze dik is geworden. Of ze schaamt zich. En ik maak het alleen maar erger allemaal door er uit­gebreid melding van te maken in een geschreven stuk.

Het zou ook heel goed te maken kunnen hebben met de komst van ons kindermens en zijn almaar groeiende interesse in Miauw, zoals hij haar noemt. Als mijn zoontje wakker wordt in de ochtend vraagt hij eerst naar zijn moeder, dan naar mij, of andersom, maar als derde steevast naar Miauw.

Als we beneden een ontbijtje genieten of misschien wat lunch dan is hij altijd op de hoogte van waar Miauw in de ruimte is. Vaak wijst hij dan even die kant op en zegt met een ernstig gezicht: "Miauw." Waarna hij soms nog even knikt en 'ja' fluistert.

Op andere momenten betrap ik hem weleens als hij het yogakussen van mijn vrouw heeft opgetild en dat vrijwel zeker op Miauw wilde gaan gooien. Dan moet ik hem streng toespreken. Daartegenover haalt Miauw ook weleens uit en dat is ook niet echt sympathiek.

Misschien heeft Miauw wel een kindertrauma ontwikkeld en eet ze haar pijn weg. Of is ze heel erg begaan met het hard achteruit hollende lot van deze wereld.

Vroeger kwam er nog weleens zomaar een onbekende superirritante rode kater over de vloer om te kijken hoe het zat met Miauw, die ik dan met heel veel gezeik weer het dakraam uit moest werken, maar die heb ik ook al in geen tijden meer gezien. Het heeft ook eigenlijk wel wat in deze ongekend barre tijden, lekker een dikke poes op schoot.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden