PlusColumn

Misschien begrijp ik ook wel niks meer van deze stad

Pepijn LanenBeeld Corné van der Stelt

Ik loop door een straat in mijn geboortestad. Alles is natuurlijk anders. Hier en daar zit nog wel een coffeeshop op dezelfde plek.

Ergens hier kwam ik met mijn kinderbenen tussen de spaken van een achterwiel en vielen we met zijn allen. Nu zit er een Bakkerswinkel en een Da Portare Via naast een filiaal van Sla.

Ik eet met mijn ouders bij een Italiaans restaurant waar we vroeger ook vaak kwamen omdat ik dat graag wilde, maar ik weet niet meer wat ik hier dan zo lekker vond en bestel maar hetzelfde als mijn vader.

De ober is een beetje een lul, maar hij heeft zo'n domme tatoeage op zijn onderarm dat hij dankzij zijn weliswaar onbedoelde entertainmentwaarde toch netto nog positief uit de bus komt. Ik begrijp niks meer van deze stad.

Ik kook een maaltijd in mijn eigen huis, omdat ik een keer geen zin heb om te bestellen of af te halen. Ik maak een vegetarische chilisoep met drie soorten pepers en drie soorten bonen waar op het laatste moment toch ook nog spekjes in terechtkomen.

Als ik na een tijdje koken in de pan kijk, is het nog altijd geen soep geworden. Een mix van zwarte, bruine en kidneybonen staart mij aan. Ik bedenk me dat ik de boel meestal op dit moment met een staafmixer bewerk.

Ik ga op zoek in de keukenkastjes en kom maar liefst drie verschillende staafmixers tegen waarvan ik me niet kan herinneren ze aangeschaft te hebben. De soep die uiteindelijk uit de pan komt, smaakt heerlijk, maar de vraagtekens blijven.

We fietsen over een straat in de binnenstad. Het heet hier nog steeds de Marnixstraat, in mijn hoofd naar mijn vader. Ik ben hier een keer een gat in mijn voorhoofd gevallen, van een fiets af de straat op.

We slaan rechtsaf de Elandsgracht op. Alles is anders. Om het Johnny Jordaanplein heen is een laag hekwerk gekomen en een stukje terug is een speeltuintje gekomen. Het café waar we schreeuwend weggingen zonder de rekening te betalen is allang een leuk eettentje geworden waar mensen op internet dingen van vinden en weer andere mensen naar doorverwijzen.

Misschien begrijp ik ook wel niks meer van deze stad. Mijn zoontje vindt het hier zo mooi dat hij er een liedje van is gaan zingen en zijn wanten heeft uitgedaan terwijl het fakking koud is.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool. In het archief lees je ze allemaal terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden