Tinkebell. Beeld Artur Krynicki
Tinkebell.Beeld Artur Krynicki

Minachting voor veiligheid van arbeiders komt ook hier voor

PlusTinkebell

Het is strafbaar. Het kunstwerk dat boven mijn bureau hangt. Maar ik vind het belangrijk dat het zichtbaar is, want ik wil nooit kunnen vergeten dat het bestaat. Het kunstwerk bestaat uit botten van, vermoedelijk, zeven mensen. Netjes gerangschikt met daarnaast zes viezige labels van kledingmerken: Mango, Mascot, Joe Fresh, Freestyle en nog twee labels waar ik ‘kids’ en ‘enfants’ op lees. Zowel de botten als de labels zijn in 2014 door mijzelf meegenomen vanuit Bangladesh naar Nederland. Ze zijn afkomstig van de rampplek Rana Plaza. Een enorme fabriek van elf etages die op 24 april 2013 volledig instortte. De botten zijn me een jaar na deze gebeurtenis aangereikt door nabestaanden van slachtoffers toen ik de plek bezocht. Met de smekende boodschap ze aan de wereld te tonen. De wet dat mensenresten exposeren niet mag, werd toen van ondergeschikt belang. Want officieel was het een ongeluk.

Maar al lang was er gewaarschuwd. Het gebouw voldeed niet aan de veiligheidseisen en de machines waren te zwaar voor de fundering. Op 23 april 2013 begonnen de muren te scheuren en mensen die er werkten durfden niet meer naar binnen. Maar ze moesten. En zo werden ze de dood ingejaagd.

De textielwereld was in shock. ‘Kleine ongelukken’ met ‘slechts’ tientallen slachtoffers, of anonieme arbeiders die overlijden door giftige stoffen of machinegeweld halen zelden het nieuws. Maar dit. 1138 doden en de beelden van mensen die onder het puin vandaan werden gehaald werden wereldnieuws en leidde tot het Bangladesh Akkoord: een impactvolle lijst afspraken over de veiligheid en het welzijn van textielwerkers in Bangladesh. Niet dat iedereen gretig ondertekende hoor. Mango wachtte zelfs tot bijna vijf jaar na de ramp. Ook betaalden ze pas na lang aandringen een heel klein beetje compensatiegeld.

Helaas loopt dit akkoord volgende maand af en doen veel merken opnieuw moeilijk over het maken van nieuwe afspraken. Ongelooflijk. PvdA’er Gijs van Dijk stelde hier vorige week dan ook terecht Kamervragen over. We zouden met z’n allen de straten op moeten gaan om te eisen dat onze kleding altijd onder humane omstandigheden wordt geproduceerd.

Toch is deze minachting voor de veiligheid van arbeiders niet slechts iets van buiten onze landsgrenzen. Gisteren bleek dat medewerkers van Tata Steel in Beverwijk al jaren waarschuwen voor een zeer gevaarlijke werksituatie. Verouderde machines en onbetrouwbare systemen. Afgekeurde installaties. Ingestorte ovenwanden in de kooksfabriek. Chronische onderbezetting. Blootstelling van personeel aan te hoge concentraties koolmonoxide, zwaveldioxide en andere kankerverwekkende PAK-stoffen. Maar wie klaagt, krijgt geheid problemen. Want net zoals in Bangladesh zijn mensen ook hier afhankelijk van hun werkgever. Mond houden en doorwerken dus. In andere woorden: het is wachten op een Rana Plazaramp in onze eigen achtertuin.

Tinkebell schrijft elke week een column in Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden