Plus Om de wereld

Mike Tyson een filosoof, dat is wel het gekste ooit

In de rubriek 'om de wereld in 800 woorden' één kwestie, twee visies: de Amsterdamse blik en een mondiale kijk op de actualiteit. Door Max Pam en Paul Brill. Deze week: vechtsporten en Nietzsche.

Mike Tyson Beeld Reuters/ Steve Marcus

Brill

Bijna elke tak van sport kent wel een bad boy of bad girl die zich geregeld misdraagt, die zelfs justitie op zijn/haar dak krijgt, maar die vanwege een combinatie van uitzonderlijk talent en sociale behendigheid kan blijven scoren en schitteren, daarbij geholpen door sportbobo's die een goede inkomstenbron niet graag zien opdrogen.

In Amerika is bokser Mike Tyson de onbetwiste kampioen wild-om-je-heen-slaan van de laatste dertig jaar. Zijn sportieve carrière heeft hij in 2006 beëindigd, maar nog steeds doet hij van zich spreken. Weinigen kunnen bogen op zo'n indrukwekkende staat van vechtersdienst, zowel binnen als buiten de boksring.

Hij was niet zomaar een bad boy, hij was de Baddest Person on the Planet, zoals zijn bijnaam jarenlang luidde. Tot mijn spijt heb ik Tyson nooit in het echt zien boksen. Niet dat ik een groot liefhebber van de pugilistiek ben, maar zo'n ontembaar fenomeen wil je wel eens live aan het werk zien.

Tyson veroverde zijn eerste zwaargewichttitel toen hij pas 20 jaar oud was. Hij zou de kampioens­titel van alle drie de grote boksbonden op zijn naam schrijven. Van zijn 58 gevechten won hij er 50, waarvan 44 met knock-out.

Ondertussen vocht hij ook menig gevecht met de handhavers van de wet uit. In 1992 ging hij drie jaar de cel in vanwege de verkrachting van Miss Black Rhode Island. Daarna zou hij nog een paar keer voor de rechter staan wegens drugsbezit en rijden onder invloed. Er was constant rumoer rond zijn persoon.

In de ring beet hij een stuk oor af van tegenstander Evander Holyfield. Ook stapte hij een keer na de zevende ronde uit de ring, ­omdat het gevecht hem niet meer interesseerde. Hij bekeerde zich tot de soefiversie van de islam, maar toonde weinig animo voor de vereiste ascese. Na in totaal 300 miljoen dollar te hebben verdiend met zijn gevechten, werd hij bankroet verklaard vanwege een schuld van 25 miljoen dollar.

Anno 2019 is Tyson een sadder but wiser man met een bijzondere belangstelling voor, jawel, de filosofie. Favoriete denkers: Kierkegaard en Nietzsche. Mogelijk heeft de Britse filosoof A.J. Ayer hierin een beslissende rol gespeeld.

In de jaren negentig was deze te gast op een hippe party in New York. Een jonge vrouw sloeg alarm: in een belendende kamer werd haar vriendin (beginnend fotomodel Naomi Campbell) lastiggevallen door Tyson. Ayer ging eropaf en maande de bokser daarmee op te houden. "Weet je wel wie ik ben?" gromde Tyson. "De wereldkampioen zwaargewicht!" Ayer pareerde: "En weet je wel wie ik ben? De hoogleraar logica in Wykeham!"

Fijne clou van dit verhaal: de logica zegevierde.

Paul Brill

Pam


Mijn zoon (18) heeft zijn fysiek ontdekt. Hij gaat elke dag naar de fitness om biceps te kweken en een sixpack voor in de zomer. Hij trekt zich niets aan van mijn waarschuwing dat de boel gaat hangen als hij er onverhoopt mee stopt. Terecht natuurlijk, want het is zijn lichaam. Hij heeft het zelfs over kickboksen, wat mij soms doet huiveren.

Gedeeltelijk zie ik mijzelf in hem terug, want er is een tijd geweest dat ook ik zeer in kracht- en vechtsporten geïnteresseerd was. Maar meer als toeschouwer. Ik heb veel bokswedstrijden gezien en heb boksers geïnterviewd, zoals de welter­gewicht James Vrij en zwaargewicht Rudi Lubbers.

Laatstgenoemde woonde in een caravan, die bij een kermis stond. Vrij interviewde ik voor Vrij Nederland, maar voor welk blad ik Lubbers sprak, weet ik niet meer. De tekstverwerker die alles bewaart, bestond nog niet.

Nadat ik deze week een uitgeteerde Lubbers - inmiddels 74 jaar - bij Ande­re Tijden Sport terugzag in de Bulgaarse woestenij, zou ik dat interview graag nog eens terug­lezen. Via HelpRudiLubbers@gmail.com kunt u trouwens doneren. Meedoen!

Muhammad Ali was uiteraard mijn held, maar in 1995 ben ik getuige geweest van de terugkeer van Mike Tyson. Ik was eigenlijk toevallig in Las Vegas, toen ik zag dat Tyson de volgende avond bij MGM tegen de Ier Peter McNeeley zou vechten.

Met mijn creditcard kocht ik een kaartje, dat duizend dollar kostte. Het werd de grootste sport­gebeurtenis uit mijn leven, die overigens maar 89 seconden duurde, want toen lag McNeeley al met een gebroken kaak op het canvas.

Niet het boksen zelf, maar de Hollywood­entourage maakte de belevenis zo bijzonder. Ik zat op een popcornworpafstand van Madonna en Pamela Anderson, die met haar getatoeëerde vriend Tommy Lee was gekomen.

Ik schreef erover in NRC Handelsblad en als ik mijzelf voor één keer mag citeren: 'Vanaf mijn rij zag ik één voor één de beroemdheden binnendruppelen: Francis Ford Coppola, Eddie Murphy, Jack Nicholson, Jeff Goldblum, Mickey Rourke, Richard Dreyfuss, Donald Trump, Shaquille O'Neal, Snoop Doggy Dogg, Neil Diamond, alsmede de oud-bokskampioenen Joe Frasier, Larry Holmes en Michael Spinks, de zwaargewicht die een aantal jaar geleden door Tyson in 91 seconden knock-out was geslagen. Sommigen, zoals Don Johnson en Laura Dern, werden met een ovationeel applaus begroet. Anderen, zoals Donald Trump, konden rekenen op een luid boegeroep van de nagenoeg uitverkochte arena.' In 1995!

Dat Trump nog eens president van de Verenigde Staten zou worden, had ik toen niet kunnen bevroeden, maar dat Mike Tyson zich nog eens zou ontwikkelen tot een filosoof, is wel het gekste wat ik ooit heb meegemaakt.

Max Pam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden