Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Mijn vrouw vroeg me deze avond niet te sterven wat ik haar toen maar heb beloofd

PlusTheodor Holman

En toen viel ik flauw op het drukke plein van Bolsena. Zomaar.

Een paar minuten later lag ik in een ambulance op weg naar het ziekenhuis van Viterbo en kwam ik terecht in de derde ring van de hel. In verband met corona mocht mijn vrouw niet mee, wat onhandig is als je denkt dat je stervende bent. Ze moest apart met de auto komen.

In het ziekenhuis werd ik aan de hartbewaking gelegd, kreeg ik een hersenscan en werden er foto’s van mijn maag en omgeving gemaakt. Ik zal meteen maar de uitslag vertellen: “Diagnosi: episodio sincopale. Prescrizioni: Si prescrive visita chirurgica per ernia diaframmatica.”

Maar dat hoorde ik pas na twaalf uur.

Ik werd op de gang gelegd. Naast een vrouw die lag te huilen. Achter me een man die constant schreeuwde (‘O Dio! O Dio!’). Af en toe werd er iemand langs me gereden met een laken over zich heen. Een jongen die verlamd was door de drank, werd door zijn grootvader gebracht. Er kwam nog een krijsende vrouw binnen. Daarna een meisje met weeën. Zo ging het door, twaalf uur lang.

Intussen raakte de batterij van mijn iPhone leeg en mocht mijn vrouw niet binnenkomen. Ze vroeg me deze avond niet te sterven, wat ik haar toen maar heb beloofd. En niemand, niemand sprak er Engels of Frans.

Je kunt in de steek worden gelaten door je grote liefde, maar als je lichaam je in de steek laat, voel je je eenzaam, angstig en ontredderd; je denkt dat je de dood hoort lachen. Ondertussen werd er iemand binnengebracht die een auto-ongeluk had gehad, een vrouw die hete olie over haar voet had gehad, een jongen die met zijn brommer was gevallen en z’n oor kwijt leek te zijn.

Soms lees je weleens dat iemand angst kon ruiken. Gisteren heb ik angst geroken. Het ruikt naar bedorven bloed.

Mijn vrouw was met de hond in de auto gebleven. Men liet haar niet toe.

En opeens kreeg ik een brief in mijn handen en mocht ik weg. De vrouw die mij de brief had gegeven, was de dokter. Ik las wat er stond en vroeg: “Dangerous?”

Ze wist niet wat ik bedoelde. Ik wees naar mijn hart. Nee. Ik wees naar mijn kop. Ook nee. Zij wees naar haar maag. Hoe kan een maaghernia bewusteloosheid veroorzaken? Ik kon het niet vragen.

Buiten scheen de zon. Ik zag mensen die heel waren. Mijn vrouw bijvoorbeeld.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden