Plus

Mijn superkracht? Ik denk gewoon liefde of zo

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert op maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Op het witte doek vechten twee superhelden met ­elkaar. Twee onverwoestbare mannen botsen in een ­wereld die kapot kan. Mijn vrienden en ik zijn in de ­wolken. We zitten in een verder lege bioscoopzaal. ­Misschien hebben de mensen even geen zin in superheldenfilms en ik begrijp dat, het heeft ook iets frustrerends om te zien dat gerechtigheid welbeschouwd ­alleen in de bioscoopzaal bestaat. In de echte wereld draagt alleen onrecht een cape.

Ik zit tussen twee vrienden in. Links zit Paco en rechts zit Suleiman. Zo'n twintig jaar geleden kwamen we ­elkaar voor het eerst tegen in een Amsterdamse stripwinkel. Drie nerds met een voorliefde voor het bovenmenselijke. We zeiden niets, maar we voelden alles, en toen, na twee uur door onbetaalbare strips te hebben gebladerd, trok Suleiman zijn goddelijke bek open.

"Waarom zijn er eigenlijk geen Arabische superhelden?" vroeg hij. "Is de Hulk niet een Arabier?" antwoordde Paco. "De Hulk is geen Arabier. Hij heet Bruce Banner, niet Bruce Benmbarek," zei ik. Diezelfde avond nog verzonnen Suleiman en ik de eerste Arabische superheld ooit.

Ik weet nog goed hoe we daar stonden op de rommelzolder van mijn ouders. Hij kon niet tekenen en ik kon niet tekenen, dus Suleiman moest gewoon zelf de superheld worden. Het eerste wat hij pakte was een oude lashelm van mijn vader. Het was een prachtig begin, maar we hadden meer nodig en we vonden meer. Een bordeauxrode maillot. Een paar moonboots. Een walkman. Ik plakte de walkman op zijn borst en zag zijn blik veranderen. Twee minuten later was hij klaar. Een uitschuifbare radioantenne was zijn wapen en een door mij los getrapte ovendeur was zijn schild.

"Je ziet er echt vet uit, maar wat is je superkracht?" vroeg ik, net voordat ik de stoflaag van een platenspeler blies. "Mijn superkracht? Ik denk gewoon liefde of zo. Het is misschien niet echt een superkracht, maar jij leest ook strips, dus ik hoef jou niet te vertellen dat superkrachten in feite gewoon vermomde superzwaktes zijn. Juist dat bovenmenselijke zorgt ervoor dat je nooit onder de mensen kunt komen. Alle superhelden zijn eenzaam. Ze redden elke dag de mensheid, maar ze zullen nooit echt als mens worden gezien." "En heb je al een naam?" "Weet je hoe zwaar deze ovendeur is? Die naam komt later wel."

We verlaten de bioscoopzaal. Drie dertigers in een ­wereld zonder helden. "Ik ben Superman!" schreeuw ik. "Ik ben Batman!" schreeuwt Paco. Dan is het eventjes stil. Heel eventjes. "En ik ben Suleiman!" "En wat kan die Suleiman dan allemaal? Wat is zijn ­superkracht?" vraag ik. "Gewoon liefde. En uithoudingsvermogen. Maar voornamelijk gewoon liefde, man." "Dan ben ik ook Suleiman." zegt Paco. "En wie ben jij dan, James? Blijf jij gewoon Superman?" vraagt Suleiman. "Nee, dan ga ik ook voor een andere superheld." "Wie dan?" "Vandaag ben ik de vader van Superman. Vandaag ben ik Johan Cruijff."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden