Reza Kartosen-Wong Beeld Artur Krynicki

Mijn ouders omarmen elkaars religieuze identiteiten

Plus Reza Kartosen-Wong

Op een van mijn familiefoto’s staan mijn zus en ik nadat we net onze eerste communie hebben gedaan. Naast ons mijn ouders, stralend van blijdschap. Wat extra opvalt, en dat besefte ik pas op latere leeftijd, is de trotse blik van mijn vader.

Dat lijkt niets bijzonders, voor katholieke ouders is de eerste communie van hun kind(eren) tenslotte een belangrijk moment. Maar mijn vader is islamitisch, niet katholiek.

Mijn islamitische vader en ­katholieke moeder hebben ­elkaars religieuze achtergronden altijd gerespecteerd en ­geaccepteerd. Voor mijn moeder was dat al bekend terrein; mijn opa was islamitisch en mijn oma katholiek. Mijn vader ging daar moeiteloos in mee.

Zo kan het dat mijn vader ­ermee instemde dat zijn kinderen een katholieke opvoeding kregen en dat mijn moeder het prima vond dat haar kinderen aspecten van islamitische ­cultuur meekregen. Deze religieuze mix is voor mij altijd ­vanzelfsprekend geweest.

Als kind vond ik het normaal dat mijn vader met kerst en ­Pasen met ons meeging naar de kerkdienst. Dat de Bijbel en de Koran vredig naast elkaar lagen op het nachtkastje in de slaapkamer van mijn ouders. En dat mijn vader én mijn moeder ­vastten tijdens de ramadan.

En niet te vergeten, dat we thuis Sinterklaas, Kerstmis, ­Pasen, oud en nieuw, Eid al-Fitr én Eid al-Adha vierden; twee geloven op één kussen, daar ­sliepen bij ons drie gelukkige kinderen tussen.

Mijn ouders omarmen elkaars religieuze identiteiten in plaats van die af te wijzen, te beknotten of te willen veranderen. Zónder dat dat afdoet aan hun eigen ­religieuze identiteiten: mijn moeder is nog steeds overtuigd katholiek en mijn vader overtuigd moslim.

Van ‘islamisering’ van mijn moeder of ‘katholisering’ van mijn vader is geen sprake.

Dat koning Willem-Alexander vorige maand deelnam aan een iftar, de maaltijd waarmee ­moslims elke avond het ­vasten breken tijdens de ramadan, is dus ook geen geval van ‘islamisering’, zoals sommigen hysterisch roepen, maar een ­uiting van acceptatie en inclusie.

Het is ook geen eenrichtings­verkeer, zoals vaak wordt ­beweerd. Zo werd op de Joop Westerweelschool, een gemengde openbare basisschool in De Baarsjes, een iftar georganiseerd voor islamitische en niet-islamitische ouders. Maar andersom hadden ook islamitische ouders enthousiast gerechten bereid voor het kerstdiner en genoten hun kinderen feestelijk uitgedost van die avond.

Wanneer niet-moslims deze week moslims Eid Mubarak wensen vanwege het einde van de ramadan, dan is dat geen teken van ‘toegeven’ of zwakte. Het leidt ook niet tot het ‘verlies’ van iemands Nederlandse of christelijke identiteit. Het is juist een teken van respect en kracht, een teken van beschaving.

Mede namens mijn vader én mijn moeder wens ik alle ­moslims in Nederland Eid ­Mubarak.

Reza Kartosen-Wong is mediawetenschapper en publicist. Elke maandag schrijft hij een column voor Het Parool. Reageren? Mail dan naar reza@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden