Plus Reza Kartosen-Wong

Mijn oma heeft ons boek gezien en is trots. Het is goed zo

Reza Kartosen-Wong. Beeld Artur Krynicki

Vorige week vierden mijn vrouw en ik een feestje: de proefdruk van ons eerste kinderboek was goedgekeurd door onze uitgever. We konden naar de drukker! Op dat moment drong het pas goed tot ons door dat we gewoon een kinderboek hadden gemaakt. Ons eigen kinderboek.

We liepen al lang rond met ons boekidee, maar het kwam er maar niet van. Te druk met ons ‘echte’ werk, te druk met het ouderschap en – volgens mijn vrouw – te druk met mijn mobieltje en Facebook. Tot we per toeval in contact kwamen met een vooruitstrevende kinderboekenuitgever, na enkele minuten was duidelijk dat we samen een boek gingen maken.

En nu, bijna twee jaar later, is ons boek af. Een van onze gezamenlijke dromen is uitgekomen: een kinderboek maken dat cultureel divers en inclusief is. Mijn vrouw en ik zijn trots, blij, gelukkig.

Maar ik werd er ook verdrietig van. Ik kon mijn oma niet meer bellen om te vertellen dat ons boek af was en mijn blijdschap niet meer met haar delen. Mijn lieve oma die mij altijd steunde in alles wat ik deed en die bij alle belangrijke momenten in mijn leven was. Die op 87-jarige leeftijd helemaal naar Maleisië reisde voor onze bruiloft en tijdens het feest met mij danste op haar favoriete nummer van Nat King Cole. Die bij de verdediging van mijn proefschrift was en mij toevertrouwde dat ze een schietgebedje voor mij had gedaan omdat ze de vragen van de hoogleraren in de promotiecommissie erg pittig vond. Die mijn oudste zoon zo vaak mogelijk in haar armen hield en hem overlaadde met liefde, koekjes en Indische ‘snuifkusjes’ – zoals zij ook bij mij nog deed. Die lieve oma zou niet bij onze boekpresentatie zijn.

Het voelde incompleet en wrang. Had ik eerder aan het boek gewerkt, dan had mijn oma het nog kunnen meemaken. Ik voelde mij schuldig.

Tot ik de aankondiging van ons boek op de Facebookpagina van Dekolonisatie Netwerk voormalig Nederlands Indië tegenkwam. Ik reageerde daarop en prompt vroeg een onbekende of ik toevallig de kleinzoon was van mevrouw Hudson, mijn oma. Hij schreef dat zijn grootouders en mijn oma bevriend waren. Hoe lief mijn oma was en dat zij haar missen. Dat mijn oma zijn oma altijd een snuifkus gaf.

Ik las zijn reacties en kon mijn tranen niet bedwingen. Het verdriet om Mijn oma heeft ons boek gezien en is trots. Het is goed zo het verlies van mijn oma dat ik ruim anderhalf jaar had opgekropt, stroomde eruit. Voor mij was dit een teken. Mijn oma heeft ons boek gezien en is trots. Het is goed zo. Op naar de boekpresentatie. Mijn lieve oma zal erbij zijn.

Reza Kartosen-Wong is mediawetenschapper en publicist. Elke maandag schrijft hij een column voor Het Parool. Reageren? Mail dan naar reza@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden