PlusMaarten Moll

Mijn moeder vertelde nog maar eens over het sterven van mijn vader

Maarten Moll
null Beeld Sjoukje Bierma
Beeld Sjoukje Bierma

Na de begrafenis zaten we in een kleine zaal van herberg Het Onland.

Aan een lange tafel.

We waren hier eerder geweest.

We waren terug na acht jaar.

In dit zaaltje, dat De Hooiberg werd genoemd, vierden we in 2014 de tachtigste verjaardag van mijn vader. De quiz Petje op, petje af, met vragen over het leven van mijn vader en feesthoedjes van de Hema. In kleine kring, met alleen kinderen en kleinkinderen.

Zoals we nu in kleine kring mijn vader achterlieten op de natuurbegraafplaats.

(Toen ik met Oudste Dochter, met wie ik als laatste bij het graf was blijven staan, wegliep kon ik het toch niet laten nog een keer achterom te kijken. Alsof ik de schim van mijn vader bij het graf verwachtte te zien. Ik zag alleen Aalderink, die een eindje van het graf was gaan staan en ons sterkte had gewenst toen we hem passeerden. Hij liep met rechte rug terug naar het graf, ik denk om mijn vader met de lift helemaal in de kuil te laten zakken. Ik was bijna teruggelopen om ook die gebeurtenis bij te wonen.)

De ober zette soepterrines op tafel.

Groentesoep en tomatensoep (vegetarisch).

We waren niet neerslachtig. Het was een korte, maar mooie begrafenis geweest. Toen Aalderink met de lift mijn vader een klein stukje in het graf had laten zakken was het even een stuk lichter geworden (maar geen zon).

In De Hooiberg vertelde mijn moeder, met als enige het servet voor haar borst, nog maar eens over het sterven van mijn vader. Dat ze had gemerkt dat hij niet meer ademde. Dat deed haar herinneren aan een voorval uit haar jeugd.

“Mijn vader lag te waken op de kamer van mijn oom die aan het doodgaan was. Op een gegeven moment hoorde hij mijn oom niet meer, en is naar mijn moeder gegaan om te zeggen dat haar broer was overleden. Die zat al met de telefoon aan haar oor om de dokter te bellen, toen ze vroeg: ‘Klaas, weet je zeker dat hij dood is?’ Waarna ze de hoorn op de haak legde en met mijn opa naar de slaapkamer ging. Daar heeft ze even stevig aan een arm van haar broer staan trekken om het te controleren. Hij donderde bijna uit bed. Dus ik ben eerst gaan douchen, en toen ik beneden kwam, was ie nog steeds dood.”

De verzachtende anekdote.

Het beschaafde lachen.

Mijn moeder vertelde het weer zo weergaloos nuchter.

Maar ik zag dat het wegbrengen van haar man haar meer had aangegrepen dan ze voorwendde.

Soep gleed van de met een wat trillende hand bestuurde lepel.

Vermicelli en rundvlees op haar servet.

Soms staarde ze even langs iedereen heen naar iets wat wij niet zagen.

Ik dacht aan de tijd die in de dagen voor de begrafenis nog zo invulbaar was, maar die zich nu als een grote, lege vlakte voor haar uitstrekte.

Ik keek naar haar, begon al vragen te bedenken voor Petje op, petje af in december, als we, weer in deze zaal, haar 85ste verjaardag zouden vieren.

Na de broodjes en de koffie bestelde mijn moeder een glas sherry.

Ze zuchtte een keer diep en nam toen een ferme slok.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden