Natascha van Weezel Beeld Agatha Nowicka

Mijn moeder, Rihanna en ik nemen plaats op de bank

Plus Column

Voor de deur van mijn ouderlijk huis staat een forse vrouw. Haar haar draagt ze in een knot boven op haar hoofd. Om haar schouders heeft ze een sjaal met ­panterprint gedrapeerd. Ze stelt zich voor als Rihanna. Het is elf uur 's avonds en haar dienst begint zodra ze boven is. Rihanna is de nachtverpleegkundige van de terminale thuiszorg.

Het eerste uur is wat ongemakkelijk. Tot nu toe konden mijn moeder en ik samen zorg dragen voor mijn ­vader. Ergens voelt Rihanna's komst als een nederlaag, alsof we definitief aan onszelf moeten toegeven dat mijn vader niet meer beter wordt en dat we het niet ­langer zonder professionele hulp kunnen rooien met z'n drietjes.

Ik leid Rihanna rond door het huis waar ik ben opgegroeid, laat haar het toilet zien, de badkamer en de keuken. Ik toon haar de kopjes, de glazen en het koffiezetapparaat. "Ik heb alleen een waterkoker nodig," zegt ze. "Ik drink uitsluitend mijn eigen Nescafé, tegen andere koffie kan ik niet."

Mijn moeder, Rihanna en ik nemen plaats op de bank in de woonkamer. Mijn vader slaapt. Wij kijken zwijgend naar de tv. Dan vraagt ze naar de ziekte van mijn vader en zijn huidige conditie. "Vervelend," zegt ze op alles wat we vertellen. Rihanna woont in Almere-Haven en zal de komende vijf nachten steeds naar Amsterdam komen om bij ons te zijn.

Bij Jinek gaat het over de verkiezingen. Mijn moeder vraagt waar Rihanna op heeft gestemd. Ik ben bang dat de verpleegkundige dat een impertinente vraag vindt, maar ze antwoordt vastbesloten: "Ik stemde altijd op de Partij van de Arbeid, maar daarin ben ik teleurgesteld. Eigenlijk ben ik afgeknapt op de hele politiek, maar ik vind het ook weer zonde om helemaal niets met mijn stemrecht te doen. Dus heb ik voor de Partij voor de Dieren gekozen. Ik hou erg van dieren, vooral van honden. Zelf heb ik een chihuahua, Princess heet ze. Als ik werk, zorgen mijn twee jongste dochters voor het beestje."

Zo zitten we een beetje te keuvelen. Er gaat iets ­vertrouwenwekkends van haar uit. Ze heeft in haar werk al veel ­gezien, dat voel je aan alles. Na Jinek wil mijn moeder Midsomer Murders kijken. Ik hou niet van detectives en vertrek richting bed. Als ik bij de voordeur sta, komt Rihanna naar me toe: "Ik heb mijn eigen moeder aan kanker verloren. Ik weet hoe je je voelt. Ik zal waken over je vader zodat jullie even kunnen uitrusten."

Die nacht slaap ik voor het eerst sinds tijden door ­zonder wakker te schrikken.

Natascha van Weezel (32) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden