Babs Gons. Beeld Artur Krynicki
Babs Gons.Beeld Artur Krynicki

Mijn moeder ligt in de regel alleen naast mannen met wie ze getrouwd is

PlusBabs Gons

Toen ik klein was en ze een keer een weekje wegging, liet ze zeven cadeautjes voor me achter, een voor elke dag. En nu is zij weg, ligt ze op de negende verdieping te wachten op wat komen gaat en heb ik haar presentjes meegegeven voor elke dag dat ze er ligt.

Ik vergezel haar bij de opname en ik vind overal iets van, want dit gaat om mijn moeder en er is geen waardevoller materiaal dan dat waar moeders van zijn gemaakt. Het is een speciale, kosmische, hoogwaardige stof die niet te repliceren valt.

Ik vind de kamer waar we in ontvangen worden te klein. Ik vind de verpleegkundige te groot voor de kamer. Ik vind anesthesist een lastig woord en de mond van de dokter te smal voor alle uitleg. Ik vond trouwens de weg er naar toe te asfalterig, de lucht te bewolkt en de parkeerplek spuuglelijk. Om maar niet te spreken van de lift: wat een onding.

Als alle voorbereidingen achter de rug zijn, zitten we op het haar toegewezen bed. Achter een gordijn ligt een onbekende man. Moet mijn moeder nu de nacht doorbrengen naast een onbekende man waarvan we nog niet eens zijn grote teen hebben gezien? Mijn moeder ligt in de regel alleen naast mannen met wie ze getrouwd is.

Dan maar even koffie drinken in een bezoekersruimte, wachtend op wat de komende dagen zullen brengen. Mijn moeder begint over vroeger te vertellen, misschien gaat dat vanzelf zo voorafgaande een zware operatie.

Hoe vaak ze ook over vroeger vertelt, het is toch elke keer weer nieuw. Herinneringen zijn zo waar als de dagen waarop ze verteld worden, denk ik.

De tijd om te gaan is aangebroken en ik moet haar achterlaten. Maar waarom zou ik dat doen, denk ik bij mezelf. Ze hoort daar niet in zo’n ongezellig bed, overgeleverd aan humeuren, handen, sfeer, omstandigheden, de stand van de maan, voetbaluitslagen, werk van de schoonmakers, het openbaar vervoer. Ze hoort veel meer bij ’s ochtends vroeg zwemmen in de zee, bij wandelen met haar kleinzoon, bij de grote kiwiplant in de tuin, fietsen en appeltaarten bakken. En dit is nou echt zo’n moment dat er een appeltaart gebakken moet worden.

Maar het is niet anders.

En als ze de volgende dag bellen om te vertellen dat de operatie vlot is gegaan, breekt om tien uur ’s avonds de zon door en zet ze het huis in lichterlaaie. En ik bedank de verpleegkundigen voor het geweldige werk dat ze hebben verricht. Zelfs de A10 bedank ik, want daardoor ben ik alweer onderweg naar haar. Blij dat ze daar weten hoe je met dat hoogwaardige, kosmische materiaal waar moeders van zijn gemaakt moet werken.

Spokenwordartiest, schrijver en ­docent Babs Gons maakt ons deelgenoot van haar belevenissen. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? b.gons@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden