James Worthy. Beeld Agata Nowicka

‘Mijn geur is mijn geur. Ik hoef niet naar Johnny Depp te ­ruiken’

Plus James Worthy

Het is 31 december. Hij zit op een feestje met een goedkope fles champagne. Hij heeft geen zin in het nieuwe jaar. Er zal weer niets veranderen. Dat hele wisselen-van-een-jaargebeuren, hij trapt er niet meer in. Ooit zat hij in een restaurant en ontdekte hij dat er een haar in zijn soep zat. Hij riep de ober bij zich en vertelde over de haar. “Mijn excuses, ik zal aan de kok vragen of hij een nieuwe pan soep voor u maakt.”

De man geloofde de ober. Hij zag de chef al preien snijden en bouillons trekken, maar het probleem was dat hij de kok ook echt kon zien. Het restaurant had een open keuken. De man zag de kok flierefluiten. Hij sneed geen prei, nee, hij was een voetbalwedstrijd aan het ­kijken op zijn telefoon. Toen pakte de kok een gebaksvorkje, viste de haar eruit, plaatste het kommetje in een vooroorlogse magnetron en ging leunend tegen een koelkast verder met voetbal kijken. De magnetron piepte en de kok schonk de soep vanuit het oude kommetje in een nieuw kommetje. De lepel veegde hij schoon aan zijn schort en toen riep hij de ober. Het was geen nieuwe soep, het was oude soep zonder de haar.

Hij kijkt naar de mensen op de dansvloer. Ze hebben ongelofelijk veel zin in het nieuwe jaar. Ze dansen en ze dragen glitterkleding, en ze hebben hoop. Een man in een smoking neemt een hap uit een oliebol. Hij kauwt en lacht: 2020 gaat zijn jaar worden. Alles gaat veranderen. Vanaf morgen gaat het roer om.

“Zo, jij bent lekker vrolijk,” zegt een vrouw, voordat ze naast hem gaat zitten. Ze ruikt naar vanille en naar een deodorant die niet van haar is.

“Heb je kortgeleden deodorant van iemand anders geleend?” vraagt hij.

“Haha. Dit feestje is op de twaalfde verdieping, toch? Nou, ik stond in de lift met allemaal mensen en toen rook ik heel nonchalant aan mijn rechter oksel. Dus toen vroeg ik of iemand misschien deodorant bij zich had. En gelukkig voor mij had een jongen met stekeltjeshaar en een vlinderdas een klein busje deodorant in zijn heuptasje.”

“Ja, zo ruik je ook.”

“Hoe ruik ik dan?”

“Als een jongen uit Hoorn die voor het eerst naar de kermis gaat.”

“Mag ik eens aan jou ruiken dan?” De vrouw ruikt aan hem. Haar neusvleugels glijden over het zachtste gedeelte van zijn hals.

“En?”

“Je hebt geen luchtje op.”

“Dat klopt. Ik heb nooit aan die ongein gedaan. Mijn geur is mijn geur. Ik hoef niet naar Johnny Depp te ­ruiken die op een wit paard door de sloppenwijken van Detroit galoppeert. Ik wil niemand voorliegen.”

“Dat siert je, maar je stinkt wel.”

“Is goed Melvin uit Hoorn. Met je Barry van Galen­poster boven je bed.”

“Die ken ik niet. Wat zijn jouw plannen voor 2020?”

“Vaker zelf koken en niet doodgaan. En jij?”

“Ik wil stoppen met Instagram en meer anale seks.”

“Haha, ben je serieus?”

“Nee, ik zit helemaal niet op Instagram. By the way, er zit een haar in je champagne.”

Hij kijkt in zijn glas en ziet een lange blonde haar ­drijven. Zij pakt het glas uit zijn handen en drinkt de champagne in drie grote slokken op.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden