James Worthy Beeld Agata Nowicka

Mijn eerste tekst ooit was een liedje over de gymlerares

Plus James Worthy

Ik zing altijd wel onder de douche, maar vandaag klink ik mooier dan ooit. Sierlijk en helder. Zo helder dat ik in mijn eigen stem zou kunnen snorkelen. Ik hoor diepzeevissen die ik nog nooit heb gehoord. Een keel vol wapperende zeeanemonen.

‘A singer in a smoky room

A smell of wine and cheap perfume

For a smile they can share the night

It goes on and on, and on, and on.’

Op mijn veertiende zat ik in de schoolband. Ik wilde de zanger zijn, maar op de eerste repetitie stond ik opeens met een basgitaar in mijn handen. Sandro was de zanger. Hij leek op Tarzan. Sandro droeg witte hemdjes en had okselhaar. Ik was misschien geboren om zanger te worden, maar hij was geboren om op een zanger te lijken. Ik had geen okselhaar. Ik ben inmiddels bijna veertig en er woont nog steeds dons in mijn oksels. Hoe dan ook, hij leek op Tarzan en ik leek eigenlijk alleen maar op mezelf.

Nog voordat ik schrijver wilde worden, wilde ik zanger worden. De eerste tekst die ik ooit schreef, was een liedje over de gymlerares. Ze heeft het nooit gehoord.

Ik droog mezelf af en pak mijn telefoon van de was­machine. Met een vochtige duim tik ik een berichtje naar een bevriende muziekproducer.

‘Heb je vandaag tijd? Ik denk dat ik een liedje in je studio wil komen zingen.’

Twintig minuten later sta ik in de ‘booth’. Door het glas heen kijk ik naar hoe hij een jointje aan het rollen is.

“Wat moet ik met mijn handen doen als ik zing?” vraag ik.

“Wat voelt lekker?”

“Dat weet ik niet. Maar ik wil niet zo’n zanger zijn die de dingen waar hij over zingt met zijn handen uit probeert te beelden. Mag ik ze in mijn zakken steken? Of is dat onprofessioneel? Ik wil niet ongeïnteresseerd overkomen, weet je wel? Ik ben echt blij dat ik hier ben. Dit is mijn droom. Alle columns die ik de laatste jaren heb geschreven, begonnen eerst als liedje.”

“Waar gaat je liedje over?”

“Over een eerste date. Een jongen en een meisje verlaten een restaurant. Ze staan op het randje van verliefdheid. Zij bibbert en zegt dat ze het koud heeft. Hij trekt al zijn kleren uit en zij trekt al zijn kleren aan. Soms is een jas niet genoeg. Daar gaat het liedje over.”

“Super dope!”

“En ik wil je alvast waarschuwen voor mijn stem. Ik ben echt in vorm vandaag. Onder de douche klonk ik als een jonge Michael Bolton.”

Drie jointjes later hoor ik hem zuchten.

“Het doet geen pijn aan mijn oren of zo, maar deze tekst is te mooi voor je stem.”

“Misschien moet ik wat gemberthee drinken?”

“Ik denk dat je je droom moet laten varen.”

“Nooit, mijn droom heeft watervrees.”

“Dan moet je op zangles gaan. Ik stuur wel een nummer door. Kom over een paar maanden terug. Heb je ­eigenlijk al een artiestennaam?”

“Ja, natuurlijk. Ik ben De man zonder okselhaar & de witte hemdjes.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden