Lezersbrief

‘Mijn dochter mocht ‘voor het gevoel’ aangifte doen van grensoverschrijdend gedrag’

De ligweide van het De Mirandabad in Zuid.Beeld ANP

De dochter van Paroollezer Isabelle Bolluyt had tijdens het zwemmen te maken met grensoverschrijdend gedrag. Net als haar moeder in 1992. ‘Mocht iemand een tip hebben: ik ben er na 28 jaar ook nog niet uit.’

1992

Met een groep vriendinnen ging ik, 14 jaar oud, zwemmen in het De Mirandabad. In het zwembad ­werden we continu door groepen ­jongens belaagd. Niet meteen aan­geraakt, maar we werden uitgemaakt voor een beroepsgroep waar we nog niet specifiek voor gekozen hadden. Soms werd er een kringetje van jongens om ons heen gemaakt in het ­water. We konden geen kant op. ­Bibberend kwamen we het water uit. En we voelden ons stom. Zwak. Dom.

Het is nog vaker voorgekomen. En soms met heftigere incidenten. Na klachten te hebben ingediend bij de badmeester, het zwembad en via school met ouders, zijn we daar maar niet meer gaan zwemmen. Er werd toch niets mee gedaan, of we werden afgeserveerd met ‘misschien maar bij grote mensen gaan liggen’.

Mijn hele puberteit werd ik met een boodschappenlijst van te vermijden plekken, mensen en of kleding het uitgaansleven ingestuurd. En ik ben echt geen tuttebel. Maar de paranoia en het me bewust zijn van specifieke ongewenste gedragingen heb ik ­behoorlijk met me meegedragen. Ik nam mij voor: mijn eigen dochter, die gaat een andere tijd tegemoet.

2020

Met twee vriendinnen ging dochterlief zwemmen. Aan de ­Amstel. In bikini. Op een gegeven moment voelden zij ogen prikken. Twee mannen keken. Niet even, maar lange tijd. Smartphones werden gepakt, waarmee ze inzoomden op de dames. Dochterlief zei: “Mam, serieus, het is niet dat er een Eiffel­toren staat aan de Amstel, dus ­hoeveel foto’s moet je schieten?”

Er werd ook gefilmd. Dochter en vriendinnen werden boos. Liepen op de mannen af, die ineens doofstom bleken te zijn. En schaapachtig (‘Mam, gewoon creepy’) lachten. De dochter, 14 jaar, sommeerde de filmpjes te deleten en ging het gesprek ­aan, maar het was niet ­succesvol. De mannen liepen weg en kwamen weer terug.

Met in haar hoofd een woede – ‘Regel je eigen porno en respecteer onze privacy’ – én het feit dat ze bang was voor virale effecten, belde ze de politie. Ze mocht aangifte doen ‘voor het gevoel’.

Het is wat het is. Dochter foeterde: “Serieus mam, waarom moeten wij dit dan maar accepteren?”

“Tja, eh, dat is altijd zo geweest.” Verder kwam ik niet. Mijn dochter wil een punt maken. Ergens. Iets. Mocht iemand een tip hebben: ik ben er na 28 jaar namelijk blijkbaar ook nog niet uit. En anders: wees gewaarschuwd.

Isabelle Bolluyt, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden