James WorthyBeeld Agata Nowicka

Mijn buurjongen is verlaten voor een dichter

PlusJames Worthy

Mijn buurjongen zit in de tuin naar boze muziek te luisteren. Dansbare donderwolken doemen op uit een draagbaar luidsprekertje. Hij draagt zwarte slippers, een zwarte korte broek en een zwarte pet. Mijn buur­jongen heeft liefdesverdriet. Net onder zijn sleutelbeenderen staat een verse tatoeage: I try to close my eyes but I’m afraid of the dark. Dunne, sierlijke letters.

“Ik wilde een dutje doen, maar jouw muziek staat te hard.”

“Een dutje?”

“Sorry, ik begrijp ook niet waarom ik dat woord gebruik.”

“Haha, werk je bij Omroep Max of zo? Met je dutje.”

“Hoe voel je je vandaag?” vraag ik.

“Vooral boos. Ik begrijp echt niet waarom ze me heeft ingeruild voor een dichter. Is er iets mis met mij, buurman?”

“Nee man, je bent perfect.”

“Maar kennelijk is die dichter nog perfecter.”

“Van dichters kan niemand winnen.”

“Ben je daarom dichter geworden, buurman?”

“Onder meer. Wat wil jij later worden?”

“Niet veel. Gewoon een man die nooit dutjes doet.”

“Wat mis je het meest aan haar?”

“Dat ze niet naast me ligt als ik wakker word. Toen ik nog naast haar wakker werd, begreep ik waarom ik wakker wilde worden. Ik at een boterham, poetste mijn tanden en sprong onder de douche. Ze was een startschot, weet je wel? Ze eiste dat ik in beweging kwam. Ik mis die knal.”

“En wat mist zij, denk je?”

“Als ze me al mist. Waarom zou ze mij in godsnaam missen?”

“Toen ik klein was, nam mijn oma me een keer mee naar Artis. Ze waren aan het verbouwen. Of de verbouwing was bijna klaar. Hoe dan ook, het was erg rommelig in de dierentuin. Bij één kooi waren ze het bordje vergeten terug te zetten, dus ik wist niet naar wat voor dier ik keek. Ik heb de hele dag bij die kooi gestaan. Dat heb jij ook. Er staat geen bordje bij jouw kooi. Je bent een verrukkelijk mysterie. Dat zou ze aan jou kunnen missen. En je hebt een mooie lach.”

“Maar ik ben geen dichter.”

“Iedereen is dichter.”

“Leer het mij dan.”

“Het enige wat ik je kan leren, is dat je anders naar dingen moet kijken. Neem die boom. Wat zie je? Heel veel mensen zien takken. Ze zien bruin en groen. Een dichter ziet de dingen die je niet kunt zien, maar die belangrijker zijn dan de dingen je wel kunt zien. Alles wat niet zichtbaar is, is interessant. De wortels bijvoorbeeld. Of de takken die er nog niet zijn. Of alle vogels die er in het verleden uit een ei zijn gekropen. Of neem een snoeppot. Heel veel snoeppotten zijn van glas. Je kunt de snoepjes zien zitten. Maar het leven is een snoeppot van steen. Je kunt de snoepjes niet zien zitten. En daarom zijn er dichters. Dichters beschrijven alle snoepjes.”

“Dat klinkt logisch, buurman. Maar wat als zij het snoepje is?”

“Dan ben je daar nog wel even zoet mee.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden