PlusColumn

Mijn broertje is, bescheiden gezegd, een van de sterspelers

Massih HutakBeeld Robin de Puy

Vorig jaar interviewde ik mijn broertje, kort voor zijn elfde verjaardag, over hoe het was om tien te zijn in 2017. Op de vraag wat hij het leukste vond aan Nederland antwoordde hij: Ajax (familiecode) en Amsterdam-Noord (natuurlijk).

Hij noemde Cristiano Ronaldo als zijn voorbeeld maar dat hij door mogelijke blessures niet op voetbal mag van onze vader. Daarom basketbalt hij, net als zijn andere idool LeBron James.

Zijn club, DWV, waar ik ook nog een tijdje heb gespeeld, zit in Noord. Mijn broertje is, bescheiden gezegd, een van de sterspelers in het team. Zijn positie is, net als LeBron James, small forward maar zijn rugnummer is een ode aan Ronaldo: 7.

Een van de dingen die mij het meest bijbleef van ons gesprek vorig jaar was hoe serieus hij bezig was met zijn best doen op school voor een goed advies in groep acht. Hij vertelde dat onze vader, heel herkenbaar, daar streng bovenop zat. Met dat advies is het gelukkig goed gekomen: havo/vwo. Nu nog met zijn Cito-score.

Binnenkort wordt hij twaalf en ik wilde hem vorige week weer spreken over zijn verwachtingen als twaalfjarige in Nederland. Dat moest tijdens een van zijn basketbaltrainingen of -wedstrijden, omdat dat zo ongeveer de enige momenten zijn waarop wij elkaar zien en spreken.

Dus stond ik op zondag weer langs de lijn en zag ik hoe zijn team, dat het hele seizoen de ene na de andere tegenstander van het veld speelde, moeite had met hun meest geduchte tegenstander: de U12-ploeg uit Landsmeer.

Ik herinner me van de tijd dat ik zelf nog speelde dat Landslake een club was om rekening mee te houden, vooral de dames maakten toen landelijke furore met hun bijzondere prestaties. Mijn korte basketbalcarrière eindigde uiteindelijk toen ik ­besloot om van DWV naar Landslake te gaan, maar dat terzijde.

De tegenstanders van mijn broertje waren allemaal heel getalenteerde, goed georganiseerde, goedlachse, blonde jongetjes. Ze vielen wel iets te snel op de grond, maar terwijl ik ze zag spelen, begreep ik waarom zij de favoriet van hun competitie waren.

Het team van mijn broertje bestaat uit jongens en meisjes, met blond, bruin, zwart, rood, glad en krullend haar. Zij hebben veel individueel talent maar de organisatie verloopt niet altijd even soepel. En toch winnen ze elke wedstrijd, zelfs tegen de ­favoriet.

En dat komt omdat ze allemaal voor elkaar strijden. Hun werklust in combinatie met het gevoel van saamhorigheid brengt iets bij ze naar boven wat ik moeilijk in woorden kan vatten. Misschien is het de coach, die met veel klasse dit team drie keer per week bouwt tot het prachtige mozaïek dat het aan het worden is.

Hoe dan ook, ik kan iedereen aanraden om eens een wedstrijd te bezoeken en zich te laten inspireren door deze helden. Vooral politiek Den Haag is van harte uitgenodigd. Zelfs mijn vader zit wekelijks, net als ik, met zweethanden langs de kant en ik wist niet eens dat hij hield van basketbal.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden