Karin SpainkBeeld Artur Krynicki

Mijn broer was geniaal, maar niets was ooit zijn schuld

PlusKarin Spaink

Jaren geleden, nadat een liefdesrelatie kapot was gegaan en mijn broer zijn leven volledig had laten ontsporen – hij liet al zijn werk uit handen vallen, stalkte zijn ex en brak zelfs bij haar in – klopte hij in nood bij me aan. Een halfjaar lang heb ik geprobeerd zijn schulden op orde te brengen om uithuis­zetting te voorkomen. Enerzijds was hij dolblij met die hulp, anderzijds saboteerde hij die waar hij maar kon.

Hij heeft in die periode herhaaldelijk zelfmoordpogingen gedaan, meestal van het kaliber ‘ik drink nu in één keer een fles wodka leeg’, terwijl hij op voorhand iedereen op de hoogte stelde. Ik heb dat jaar zeker drie keer zijn voordeur geforceerd. Eén keer wilde hij zich verhangen voor het huis van de ouders van zijn ex, maar zag ervan af ‘omdat het regende’. Hij wilde wel mijn hulp, maar niet mijn inmenging: nog jaren later verweet hij me mijn ‘bedilzucht’.

Hij nam uiteindelijk de benen, en verdween met de noorderzon. Niemand wist waar hij was, en of hij nog leefde. Zijn telefoon en paspoort bleek hij in de Seine te hebben gegooid.

In die periode sprak ik daar geregeld over met vrienden: broer vermist, nee geen idee of hij nog leefde; en ik vertelde hoe zwaar dat voor mijn ouders was. Hoe ga je om met een kwijt kind? De reacties verbaasden me: veel mensen bleken familieleden kwijt te zijn en geen idee te ­hebben waar die uithingen. Het voelde alsof iedereen er het zwijgen toedeed over zulke immense pijn en zulk verlies.

Hij dook weer op, jaren later. Hij meldde zich met de mede­deling dat hij zou gaan trouwen. Wij blij, uiteraard. Maar al snel bleek dat we het over alles mochten hebben, behalve over zijn eerdere verdwijning, en al helemaal niet over onze pijn. Hij eiste dat we deden alsof er nooit iets was gebeurd.

Mijn broer was complex. ­Liefdevol en behulpzaam voor iedereen op afstand , maar compleet incapabel om een ruzie uit te praten met mensen die hem na stonden. Hij was geniaal, leerde zichzelf cello en klavecimbel spelen (kwam zelfs over de vloer bij Gustav Leonhardt), was een subliem timmerman, en werd uiteindelijk de beste restaurateur van klavecimbels ter wereld. Maar bij het geringste intieme conflict bevroor hij, en niets was ooit zijn schuld – alles lag altijd aan anderen. Hij weigerde systematisch zijn eigen aandeel onder ogen te zien.

En hij was een full-blown complotdenker. The whole package: van 5G en Bill Gates tot MH17 en 9/11. Vervolgens weet hij alle ergernissen over zijn gedrag aan ons onvermogen om die complotten te onderkennen.

Eerder dit jaar nam hij opnieuw de benen, ditmaal naar Portugal, in de zucht naar een nieuwe liefde. Die liep spaak zodra zijn nieuwe vriendin hem onderhield over zijn gedrag. Dit weekend hoorde ik eerst dat Martin opnieuw vermist was, en twee dagen later dat hij dood gevonden was – zelfmoord.

Ik weet me geen raad met dit verlies. Soms houd je van iemand, tegen de klippen op.

Praten over zelfmoordgedachten kan anoniem: chat via 113.nl, bel 113 of bel gratis 0800-0113

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden