Plus Column

Mijn beste zelf dankzij de kapper

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

Ik kan niks als ik niet naar de kapper ben geweest. Een regel die vrijwel op alle fronten van mijn leven geldt is dat ik mijn beste versie ben met scherpe contouren. Als ­gevolg daarvan sta ik frisser in het leven en maak ik betere keuzes.

Naar de kapper gaan is voor mij meditatie en inspiratie ineen. Sterker nog, ik schrijf deze column vanuit de kappersstoel.

Toen ik net uit huis was gezet en met een lege maag in mijn Peugeot 306 sliep, ging mijn laatste tientje naar de kapper. Toen ik niet naar mijn eerste schoolfeest op de middelbare school durfde, zorgden mijn pas geknipte stekeltjes ervoor dat ik de ­hele avond heb geschuurd totdat de streng christelijke afdelingsleider mij uitriep tot prom king.

En die ene keer in mijn leven dat ik serieus overwoog om antidepressiva te slikken, besloot ik in plaats daarvan een kappersafspraak te maken, en hier
ben ik.

Volgens mij komen alle zelfhulpboeken erop neer dat je zodanig in het leven moet proberen te staan dat elke dag voelt alsof je net van de kapper komt. En alsof je daarna meteen op nieuwe schoenen vrolijk het leven instapt. En dat je met niemand en niets anders op aarde in competitie bent dan met je eigen contouren.

Maar net zoals elke levensovertuiging heeft ook deze haar prijs. Vraag het iedereen die ooit besloot om een keer voor de grap zijn of haar haren te millimeteren en je krijgt hetzelfde antwoord: je wilt nooit meer terug.

Keerzijde: hoe minder haar je hebt, des te vaker je naar de kapper moet. Met als resultaat dat ik dus al jaren bijna wekelijks naar mijn kapsalon ga aan de Linnaeusstraat.

Toch doe ik het.

Niet alleen om, wat helaas toch te veel mensen denken, als het onontdekte plussize model dat ik ben door het leven te blijven gaan, maar vooral als een soort lifehack voor een bijna continu gefocuste staat van zijn.

Het is zowel goed voor de boven­kamer als voor de gevel. Het is een goedkope variant van therapie. Maar hoe meer ik mijn mond hou tijdens deze sessies, des te beter. Mijn kapper en ik hebben al jaren geen woord met elkaar gewisseld.

Behalve: "Hey broer. Alles goed broer? Ja broer. Hetzelfde broer? Sowieso broer. Zo goed broer? ­Perfect broer. Hier is je wisselgeld broer. Hou maar broer. Weet je zeker broer? Ja broer. Thanks broer. Later broer."

Laat ik vooropstellen dat het natuurlijk van ­levensbelang is naar wie je gaat. De mijne is een kunstenaar. Zoals een beeldhouwer uit een stuk graniet creaties boetseert, zo knipt mijn kapper van bossen haar kunstwerken.

De rust en het kalme tempo waarmee hij dat doet, geven mij weer een ­gelegenheid om mijn geduld en bescheidenheid te trainen.

En dat kort voordat mijn ego en ijdelheid een boost krijgen waarvan een Golf GTI in verlegenheid raakt. Met de brandende aftershave nog in mijn kaalgeschoren nek ga ik het leven te lijf met nieuw vuur. Shabba.

Rapper en schrijver Massih Hutak (26) schrijft elk weekend een column voor Het Parool.

Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden