Plus Column

Mijn batterij is zo vol als ze kan

Thomas Acda Beeld Wolff

Ik haalde het tot Amstelveen, op mijn erfstuk, de elektrische fiets van mijn moeder. Dat grote zware gevaarte, uitgevonden vlak na de vorkheftruck. Anders zie ik niet hoe iemand meer dan een fiets tegelijk naar een dealer zou kunnen vervoeren.

Kan ook zijn dat iemand bij wijze van grap eerst deze fiets uitvond en toen dacht: tja, maar dan kan ik net zo goed meteen de vorkheftruck óók uitvinden, anders wordt het niets. Had hij daarna deze elektrische fiets weggedaan, was hij legendarisch geworden als uitvinder van de vorkheftruck. Nu is hij de uitvinder van een op een elektrische fiets gelijkend PEN-hokje.

Ik krijg morgen een nieuwe fiets voor mijn verjaardag dus dit is haar afscheidstournee. Ze hangt moe en batterijloos voor de boekhandel waar ik acteer dat ik een gesigneerd boek van de schrijver daar verderop verlang. Ik kan al een halfuur niet op zijn naam komen maar dat maakt niet uit.

Voor hem op tafel ligt zijn boek en zolang als ik lees staat altijd de naam van de schrijver op het omslag. Behalve misschien bij het telefoonboek en de Bijbel. In werkelijkheid heb ik mijn batterij en lader verstopt achter een guitige leren chaise inconfortable en wacht ik tot die genoeg stroom heeft om me terug naar Amsterdam te zwoegen.

Op die stoel leest nu een oudere dame de nieuwe Tommy Wieringa. Voor me in de rij, die gelukkig niet bepaald snel voorbij mijn geheime stroomstash glijdt, staan twee meisjes 'het probleem Jackson' te bespreken.

Zo heet het. 'Het probleem R. Kelly' is een minuut geleden met een 'Ugh, gast, nee, nooit!' al uitgediept. Michael is veel hotter, begrijp ik. Waarom ook niet? Fantastische liedjes, geniale danser, ontroerende stem. Veel beter dan die pedo die dacht dat ie kon vliegen.

Voor ons krijgt de mij nog steeds onbekende schrijver het aan de stok met een fan. Dat zal wel geen echte fan zijn dan, die hebben doorgaans geen stok. Deze heeft echter wel het verzoek voor een heel verhaal bij de handtekening.

Great singer, terrible person, concluderen de overigens gewoon Nederlandse meisjes kalm. De romanschrijver vooraan schreeuwt ineens dat hij al een boek geschreven heeft en niet van plan is er nóg een voor in dat boek te schrijven. Goeie tekst. Belooft veel. Dat boek wil ik wel.

De oudere dame staat op. Ze ruikt iets. Ik ook. Mijn batterij is zo vol als ze kan, betekent dat. Ik pak de batterij op en been in de slipstream van de schrijver en de boekhandelaar mee het plein op, waar de rest van mijn moeders fiets wacht.

Kom meisje, nog maar één keer.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden