Plus column

Michelle Obama is een levende legende

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

En toen kreeg ik ineens een mail van lieve vrienden of ik mee wilde naar Michelle Obama in de Ziggo Dome. Wat? Natuurlijk wil ik mee. Maar wat komt ze precies doen?

Een vraaggesprek voeren waarbij ze de toeschouwers een intieme avond belooft. Intiem in de Ziggo Dome. Nog voor ik er erg in heb, duikt mijn gezonde Europese reserve voor Amerikaanse taferelen op, maar gelukkig wint mijn gezondere liefde voor the American way of life het van de Europese scepsis.

Bovendien komt ze vertellen over haar autobiografische boek Becoming dus dat wordt ook snel aangeschaft via boekhandel Over het Water en nu ik er toch ben doe maar ook meteen die nieuwe vertaling van Misdaad en Straf, dank u wel. Als Amerikaanse en Russische politiek op het niveau waren van hun literatuur, waar zouden we dan staan?

Een paar dagen zijn echt te kort om het boek van Michelle Obama met respect te lezen en goed te beseffen dus laat maar. Maar het vooral niet benoemen straks. Gewoon cool doen, niks aan de hand. In de rij bij de Ziggo Dome kom ik erachter dat ik meer hoor bij de regel dan de uitzondering. Slechts twee mensen die ik spreek, hebben het boek gelezen. Verder niemand. Gelukkig.

De laatste keer dat ik in zo'n drukke menigte voor de ingang heb gestaan, was in 2013 voor Beyoncé. Wat was überhaupt de laatste keer dat ik hier was? Ik stel de vraag aan Isabelle en Sylvana, mijn rij-gezelschap. Zij noemen J. Cole en de Gorillaz, nu heb ik alweer spijt van de vraag.

Wacht. Mijn laatste keer was met Dave Chappelle. Bam. ­Sylvana is niet onder de indruk. Maar gelukkig is de space safe genoeg dat ik de naam Patrice O'Neal kan laten vallen en we zijn weer oké.

Intussen beseffen Isabelle en ik dat we verdomd goede plekken hebben. Als de dame van de beveiliging een Engelstalige bezoeker in de verkeerde rij vertelt to not go all the way to the back but pass all the people in the front politely, is mijn levensles voor de dag binnen.

Eenmaal in de zaal moet ik besluiten of ik vanavond een enthousiaste unwoke persoon ga zijn of een ontevreden woke persoon die hier vooral is om zich beroepsmatig te ergeren aan enthousiaste unwoke personen. Ik besluit enthousiast én woke te zijn, dus hup Michelle minus de ontkenning van droneaanvallen van Barack. Ja toch.

En dan komt ze op. Kippenvel. Een levende legende. Met een lach die harder straalt dan alle glitters op haar jasje en sieraden bij elkaar. Alicia Keys zingt dat this girl on fire is en God is haar getuige.

Michelle Obama is intelligent, grappig en kwetsbaar. Zodra ze begint te vertellen over haar ouders en kinderen, wordt het inderdaad intiem in de Ziggo Dome. Als ik later groot ben, wil ik haar worden, plus de toegewijde familiepersoon en onvoorwaardelijk steunende partner. Want dat is zij. Ongelofelijk.

Nu haar boek lezen, voelt ­eigenlijk perfect.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.