Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

Michael Bublé is tot en met tweede kerstdag de baas in huis

PlusMaarten Moll

En ja hoor, de kerstboom (met een lief buikje dat over de pot plooide) stond nog niet in de kamer, of ik hoorde iemand neuriën.

It’s Beginning to Look A Lot Like Christmas.

Ik keek om me heen, maar ik was het zelf. Iemand had de regie over mij overgenomen.

Het was begonnen.

Ik probeerde er nog aan te ontkomen. Tegen beter weten in knalde ik snel een cd in de speler, en kwam de stem van Nick Cave uit de boxen.

Maar al onder het eerste nummer, Higgs Boson Blues, zong ik er Santa Claus is Coming to Town dwars doorheen.

En toen de meiden binnenkwamen om te helpen de boom op te tuigen, zei ik: “Merry Christmas, ladies.”

En de meiden antwoordden in koor: “Merry Christmas, mister Bublé.”

Ik: “Are you ready to sing a little Jingle Bells?”

Zij: “Yeaaaaaaaaaaaahhhhhh.”

En toen begonnen we een minuut lang heel hard te zingen.

Het was nu echt begonnen.

Inderdaad. Michael Bublé is tot en met tweede kerstdag de baas in huis met zijn album Christmas (Deluxe Special Edition).

Niemand weet nog hoe de cd jaren geleden in huis is gekomen, maar we zijn er verknocht aan geraakt, en het album zit zo in onze hoofden dat we al met het volgende nummer beginnen als Michael nog niet fatsoenlijk is uitgezongen (wij mogen Michael zeggen).

Ik heb me eraan overgegeven, net als toen de meiden van een oom de twintig cd’s tellende verzamelbox van Kinderen voor Kinderen kregen, die we eindeloos draaiden in de auto. Twintig. Dat onbewoonde eiland klonk al heel aanlokkelijk na één cd.

In de auto hebben we Christmas een keer via de playlist van Oudste Dochter gedraaid. En op shuffle gezet.

Dat was geen succes. Michael begon met Santa Baby, en daarna zong hij Frosty The Snowman.

We waren helemaal van slag en vergaten mee te zingen. Doen we nooit meer.

Ook is het ooit met een andere kerst-cd geprobeerd (waarom eigenlijk?). Susan Boyle (hoe kwamen we daaraan?). Al na de eerste woorden verlangden we zo hevig naar Michael dat we Susan weer snel in haar doosje deden en haar achterlieten op een muurtje bij een tankstation.

Oudste Dochter: “Heb je de cd al klaargelegd?”

Jongste Dochter: “Snel opzetten!”

Nick Cave werd zonder pardon midden in de zin Bury me in my favorite yellow patent leather shoes de mond gesnoerd, en daar klonk even later de stem van onze Michael uit de boxen.

It’s Beginning To Look A Lot Like Christmas.

De rest van het jaar taal ik niet naar Michael Bublé, maar deze weken hoort hij bij ons.

Yeaaaaaaaaaaaahhhhhh!

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden