Roos Schlikker. Beeld Oof Verschuren

Met haar dienblad slalomt de giraffe langs tafeltjes

Plus Roos Schlikker

“Mag ik de eggs benedict? Maar zonder brioche. En dan de eieren hardgekookt. En zonder hollandaisesaus. Dankjewel.” Het meisje in de bediening knippert angstig met haar ogen als een nuffige leeftijdsgenote twee hardgekookte eieren wil, maar dat nogal grootstedelijk formuleert.

“Na-natuurlijk,” mompelt ze en buigt zich met haar lijzige lichaam over haar opschrijfboekje. Ik heb een zwak voor giraffemeisjes. Hun opgerekte ledematen, de nek die onzeker van links naar rechts zwaait en iets te ver uitgestoken lijkt, alsof ze de wereld zo beter in het vizier krijgen, hem beter begrijpen misschien zelfs wel.

Wat bij voorbaat tevergeefs is. Ik ben zeker twee keer zo oud als de serveerster en snap er nog steeds geen hol van. De truc is de chaos enigszins te overzien en accepteren dat er na chaos altijd nog meer chaos komt. Maar dat weet zij nog niet.

Met haar dienblad slalomt de giraffe langs tafeltjes. Koffiekopjes die ze serveert staan nat in hun schoteltjes, snel probeert ze het bruine vocht weg te deppen, zich almaar verontschuldigend met haar mantra: “Sorry, het is mijn eerste dag hier.”

Nu staat ze. Ze schrijft. Heel precies, alsof het een liefdesbrief betreft. De klant zucht. “Heb je het nou? Zo moeilijk is het niet.”

“Jajajaja.” Haastig beent het meisje weg.

“Teringlijer!” Geluiden van de straat waaien het terras over. “Wat nou teringlijer, hou je pleurisbek.” Een scooter heeft een taxichauffeur afgesneden. Beide mannen stoten kreten vol ziektes uit, het is de stad op z’n lelijkst.

“De pinot is zuur.” Het eimeisje houdt de giraffe aan.

“Pino?”

“Neeeeee. Pi-not. Je weet wel. Wijn?”

“O. Sorry. Ik eeeeh… je krijgt een nieuwe.”

Verderop zwaait een man met geld, een kluit advocatentypes brult om een rondje, een peuter stoot een glas chocomel om en het giraffemeisje draait haar nek, slingert haar benen door de zaak, mompelt paniekerig in zichzelf de laatste drankbestelling die ze zo snel niet kon opschrijven. “Twee gewone cola, één light, zeven bier, een verse gemberthee met sinaasappel en een café latte met amandelmelk.”

Een tijd later komt ze weer tevoorschijn, net als het even stil is in het café. Alles houdt zijn adem in wanneer ze als een circusartiest het volle dienblad op één hand achter de bar vandaan probeert te manoeuvreren. Eggs benedict is degene die het zwijgen doorbreekt. “Zeg! Waar blijft mijn bestelling?!”

Dan staat een dikbuikige man, type Ome Joop, op. Hij loopt traag naar de eiprinses. “Zeg, as jij es wat minder heisa maakt, wordt ’t hier een stuk geselliger.”

Geruststellend legt hij zijn hand op de knokige schouder van de serveerster. “Kom maar. Dan loop ik effe met je mee.” Hij pakt vier glazen bier van het dienblad en sjouwt ze richting advocatenhorde. Dankbaar kijkt de giraffe hem na. Heel even ziet ze orde in de chaos. En de stad op zijn liefst.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden