Maarten Moll. Beeld Sjoukje Bierma
Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

‘Messi in een ander shirt! Alsof jij in een witte vacht de straat op gaat’

PlusMaarten Moll

Maarten Moll

Zondagavond. De hond scharrelde al een tijdje rond bij de voordeur, maar ik keek tv. Ik wilde Messi zien.

“Bep,” riep ik richting gang, “weet je wel dat er iets heel speciaals gaat gebeuren straks?”

De hond zweeg.

“En dat mensen in 194 landen over de hele wereld dat ook gaan zien?” bauwde ik de commentator na.

Bep kwam nog steeds niet met me meekijken.

“Hij heeft bijna 21 jaar voor Barcelona gespeeld!”

Ik hoorde hoe Bep met een poot tegen de deur tikte.

“Hij moest huilen toen hij afscheid nam. Moest jij huilen toen we je je oude halsband afdeden?”

Ik zag Messi nog op de reservebank zitten. Het was tien minuten na rust.

“Messi in een ander shirt! Alsof jij morgen in een witte vacht de straat op gaat.”

Een zachte jank.

“Verdomme Bep, niet nu!”

Opeens dat shot van Messi die zich aan het warmlopen was. Gejuich in het stadion in Reims.

Weer dat tikken tegen de deur. Dwingend.

“Plas maar in de gang, ik ruim het straks wel op.”

Natuurlijk deed ze niet meteen een plas. Ze wachtte nog een minuutje en hurkte toen pas neer in het gras naast het water. Een opmerkelijk kort piesje ook nog.

“Heb je nou je zin?” zei ik.

Toen de vliegtuigen in de torens vlogen zat ik in de werkkamer boven een stuk te tikken, dus hoe erg is het dat ik Messi niet zou zien invallen voor zijn nieuwe werkgever?

Waar ik was toen Messi in dat andere shirt het veld betrad? Ik stond met een gevuld poepzakje langs de Ooster Ringdijk.

Verderop in de rij geparkeerde auto’s zag ik het weerschijnsel van het licht dat uit een mobiele telefoon kwam. Zou daar iemand voetballen zitten te kijken?

Ik liep in een niet al te gretig tempo richting de bewuste auto. Een dikke Renault.

Toen ik op een meter van de auto was, zag ik dat een man inderdaad naar de wedstrijd zat te kijken. Ik keek stiekem naar binnen en meende even Messi voorbij te zien komen.

“Het is gebeurd Bep, en we waren er niet bij.”

In de auto doofde het licht.

De deur ging open.

Ik deed snel een stapje achteruit.

“Ook een goedenavond,” zei de man.

Uit de auto kwamen heerlijke geuren.

“Zo,” zei de man, “en nu snel naar huis.”

Naast hem lag een stapel pizzadozen.

“Ja, ik moest het even zien,” zei hij terwijl hij uitstapte.

Ik knikte.

Hij pakte de dozen.

“Gelukkig nog warm, anders heb ik zo ruzie.”

“Fijne avond nog,” zei ik.

De man stak als groet de stapel dozen even in de lucht.

Ik wilde verder lopen, maar Bep had geen zin meer. Ze keek de pizza’s na.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden