Beeld Artur Krynicki

Mensen doen de meest waanzinnige dingen om een lintje te bemachtigen

PlusMarcel Levi

Het uitreiken van een koninklijke onderscheiding is een licht anachronistisch maar tegelijkertijd charmant ritueel. Het is een blijk van waardering voor mensen die zich bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt of een indrukwekkende loopbaan hebben voltooid. Het is bijna niet-Nederlands om buitengewoon succes, prestaties die boven het maaiveld uitsteken, of een significante inspanning in het belang van de samenleving zo publiekelijk te waarderen en van een onderscheiding te voorzien.

Sommige mensen zijn trouwens zo overtuigd van hun essentiële rol als steunpilaar van de samenleving in het algemeen en hun briljante bijdrage aan de mensheid in het bijzonder, dat ze de meest waanzinnige dingen doen om een lintje te bemachtigen. Ze vragen luidruchtig aandacht voor de schandalige veronachtzaming van hun toch spectaculaire verdiensten en het gebrek aan erkenning van koninklijke zijde. Zij menen dat het ontbreken van een positie in de Orde van Oranje-Nassau verder leven vrijwel onmogelijk maakt en zijn ervan overtuigd op straat te worden nagewezen als ridderloze sukkel. Enkelen proberen via hooggeplaatste vrienden en kennissen een voordracht en sponsoring voor hun medaille te mobiliseren, soms met succes. Het is niet makkelijk een directe vraag ter ondersteuning van een onderscheiding, al is die misschien niet zo op zijn plaats, te weigeren.

In Engeland is dit alles nog een paar graadjes heftiger en is het verkrijgen van Queen’s Honours voor velen het absolute hoogtepunt in hun leven. De met de onderscheiding gepaard gaande titel van Sir of Dame maakt het allemaal nog mooier en vergroot de dagelijkse zichtbaarheid van de eer.

In de afgelopen weken had ik wat moeilijke momenten toen bleek dat we een paar voordrachten mochten doen voor extra onderscheidingen die beschikbaar kwamen voor mensen die zich buitengewoon hadden ingezet tijdens de eerste maanden van de coronacrisis. Want wie was nou het dapperst, of wie had het hardst gewerkt, of wie verdiende de meeste eer? Heel Belangrijke artsen en hoog­leraren buitelden over elkaar om mijn steun voor hun voordracht te bemachtigen of die van vrienden of collega’s zeker te stellen. Natuurlijk een vrijwel onmogelijke opgave om een keuze te maken uit al die honderden mensen die zich allemaal als één team zo waanzinnig goed hadden ingezet.

In een vlaag van Nederlandse ongehoorzaamheid en een ongetwijfeld choquerend en on-Brits bruuskeren van de klassenmaatschappij besloot ik stiekem en symbolisch voor de One Team-gedachte alleen één van onze altijd opgewekte brancardiers voor te dragen. Hij transporteert al meer dan 30 jaar dag en nacht bedden met zieke patiënten door het ziekenhuis. Een keiharde werker, die voor iedereen een vriendelijk woord heeft en altijd zijn patiënten op hun gemak probeert te stellen. En tot mijn grote blijdschap ontving afgelopen maand Sir Terry zijn Order of the British Empire.

Marcel Levi is ceo van University College London Hospitals. Daarvoor was hij bestuursvoorzitter van het AMC.

Reageren? m.levi@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden