Norbert ter Hall.Beeld Sjoukje Bierma

Mensen die klunend door het leven gaan, emotioneren mij enorm

PlusNorbert ter Hall

Maak je geen zorgen. Ik weet dat het vanaf zaterdag zomer wordt, maar deze column is een ode aan het woord, dat in al zijn wintersheid, mijn favoriet is. Het vertelt precies waarnaar ik op zoek ben in de verhalen die ik wil vertellen. Of het nu om de series ’t Schaep met de 5 pooten, A’DAM -E.V.A. of de speelfilms &ME, De belofte van Pisa of Mi Vida gaat, vanaf mijn eerste tot mijn laatste productie is en blijft de rode draad: klunen.

Volgens het woordenboek is klunen: met de schaatsen onder de voeten over het land lopen. Ik kan niet schaatsen, laat staan dat ik ooit gekluund heb, maar ik ben enorm gefascineerd door het beeld dat dit woord oproept. Zelfs een kind weet: schaatsen doe je op ijs, niet op het land. Wie met schaatsen over land loopt, weet dus zelf ook dat er iets niet klopt; dat je eigenlijk verkeerd zit. Het is ook superonhandig om met schaatsen over land te lopen. Je maakt het jezelf zeker niet makkelijk.

En toch, toch kan het vaak niet anders. Het is in het geval van klunen beter om even de tanden op elkaar te zetten en vol te houden dan om je schaatsen uit en aan te doen. Mensen die klunend door het leven gaan, emotioneren mij enorm. Omdat ze hun verlies nemen. Omdat ze laten merken dat ze ervan uitgaan dat het snel weer beter wordt. Omdat ze niet ijdel zijn. Omdat ze roeien met de riemen die ze hebben. Omdat ze juist als het even niet meezit, laten zien wie ze zijn.

Ik moet er altijd aan denken als ik een commercial voor tandpasta zie. Vroeg of laat krijg je dat ene shot waarin, met een ijzingwekkende precisie, een kaarsrechte streep hoogglanzende pasta op de borstel wordt gedrapeerd, met aan het einde natuurlijk zo’n vrolijk varkenskrulletje. Probeer het zelf maar eens. Het lukt je nooit. De makers hebben er ten minste driehonderd takes over gedaan en er een fortuin aan visual effects tegen aangesmeten voordat het er precies zo uitziet zoals het er alleen in commercials altijd uitziet: perfect en dus dodelijk saai.

In perfectie zit geen drama, geen verhaal, geen verlangen, geen verdriet, geen gevoel en geen emotie. Wie iets wil vertellen over het leven, vindt een oneindige bron van inspiratie in dat ene prachtige woord waarin alles samenkomt: lang leve klunen.

Reageren? n.terhall@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden