null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Mens of leeuw in een klein hok, ik zie het verschil niet

PlusNico Dijkshoorn

De leeuwen moeten weg uit dieren­tuin Artis. Ik word daar heel verdrietig van want ik weet wat dat betekent: honderden anonieme pyjamaschrijvers zullen de komende dagen op social media melden dat ze het goed nieuws vinden.

Rikkie248389 zal melden dat ‘het ook eigenlijk niet meer kan in deze tijd’ en daar is Fluffiebitch72380 het dan helemaal mee eens. ‘Zo zielig. Ze krijgen eindelijk eens wat ruimte.’ Maar als ik, Nicodijkshoorn1960, ook iets mag zeggen: ik zie het verschil niet.

Of je nu als mens in een tweedehands bed, midden in je kamer van 3 bij 4, zit te bedenken hoe je voor je 25ste een eigen bedrijf hebt zodat je – en nu komt de meest gehoorde zin onder jongeren – ‘lekker je eigen baas bent en niemand boven je hebt die je vertelt wat je moet doen en zo’ en dat dat in 96 procent van de gevallen uitloopt op een geknecht leven met een roodgloeiende creditcard in je achterzak, óf dat je een leeuw bent die eens in de twee weken verveeld een reiger opvreet die per ­ongeluk in zijn hok is geland, ik zie het verschil niet.

Dat is juist een van de belangrijkste functies van een dierentuin: mensen een dag lang het idee geven dat zij niet zitten opgesloten. Dat is waarom mensen zich zo goed voelen na dierentuinbezoek. Ze hebben de hele dag naar zichzelf staan kijken en hebben het gewoon kunnen zeggen: wel zielig eigenlijk.

Zielig of niet, klein of niet en niet meer van deze tijd of niet, feit is dat ik op geen enkele plek gelukkiger ben geweest dan in Artis. Het is de enige plek waar ik ooit alleen met mijn opa ben geweest. Daar is een foto van. Ik speel met jonge tijgertjes. Een half jaar later was mijn opa dood.

Ik leerde in Artis dat ik het fijn vond om te tekenen. Nee, laat ik het anders zeggen: ik leerde daar hoe een klein schouderklopje je leven de andere kant op kan sturen. Ik tekende heel slecht een nijlpaard, er kwam een oppasser ­achter mij staan en ze zei: jij wordt later een kunstenaar.

Ik keek in Artis naar allebei mijn kinderen, hoe ze het eerste contact met een hangbuikzwijn verwerkten. In Artis heb ik ze, allebei prachtig verlicht door het aquarium, elkaars hand zien vastpakken toen er opeens een zeebaars vlak voor hen langs gleed.

Heel zielig allemaal, maar ik herinner mij dit: mijn kinderen zagen juist in dat ene, voorbij­glijdende oog van de vis dat de wereld meer was dan kurkbehang en andijvie.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden