Plus Column

'Meneer, dit is toch een jongen?'

Yasmina Aboutaleb (29) rapporteert op dinsdag en donderdag vanuit de stad.

Yasmina Aboutaleb Beeld Agata Nowicka

Met mijn kattenallergie stap ik de dierenwinkel binnen. Ik ben op zoek naar speeltjes voor de kat van mijn ­elfjarige zusje. Toen ze samen met mijn andere zus co-ouderschap kreeg over de kat, was ze namelijk hoogst verbaasd dat er geen speeltjes bij zaten. Zonder stelt een kattenleven niks voor, zei ze.

Diersuper Jumper moet uitkomst bieden. De rekken puilen uit: tientallen soorten stro, brokjes, koekjes, grind en kattentoiletten staan manshoog opgesteld. Maar nergens kattenspeeltjes. Wel opkomende jeuk.

Ik nies, en sla een nieuw gangpad in waar een klein meisje met een plastic mand in haar handen staat. Er zit een hamster in met de naam Antonio. Ze spreekt het haast plechtig uit. Ze heeft hem net uitgezocht, zegt ze.

"O, dus het is jongetje?" vraag ik.
"Dat weet ik eigenlijk niet," zegt het meisje. Ze kijkt nog eens naar haar nieuwe vriendje. "Ik denk het wel," zegt ze dan.
"Heb je al een kooi?"
"Ja, allang, die is al thuis. Ik heb ook een lange buis, ­maar alleen nog geen waterfles. Een bakje is ook goed, zei mijn vader."

Dan valt haar blik op de verkoper en haar vader die aan komen lopen. "Meneer! Dit is toch een jongen?" Ze houdt het mandje iets omhoog.

"Nee, het is een meisje," zegt de verkoper die inmiddels naast haar is komen staan. De vader, met in zijn handen een grote baal hooi, volgt hem.
"Maar hij heet Antonio," zegt ze verontwaardigd.
"Dan noem je 'm toch Antonia?" zegt haar vader.
"Dat wil ik niet."
"Heb je ook speeltjes voor 'm?" zeg ik vlug om het door mij veroorzaakte genderprobleem te omzeilen.
"Ja, we hebben een rad."
"O ja, dat had de mijne ook," zeg ik. Als kind had ik een dwerghamster.

"Maar omdat hij op mijn kamer stond, kon ik niet slapen van het geluid."
"Dat vind ik niet erg," zegt het meisje. "Hij moet toch spelen."
Haar vader lacht. "Dat komt wel goed. We wonen naast de Zuiderkerk en die maakt ook behoorlijk wat geluid, kan ik je zeggen." En dan: "Zullen we betalen?"

De man loopt naar de kassa, het meisje huppelt er ­achteraan.
Over een paar weken is ze waarschijnlijk uitgekeken op Antonio, maar dat geeft helemaal niks. De grootste lol van een huisdier is je erop verheugen. Bedenken wat voor kleur hij moet hebben, waar zijn hok of kooi komt te staan, welk speeltje hij nodig heeft.

Ik draai me om en loop richting uitgang. De volgende keer neem ik mijn zusje mee.

Reageren? yasmina@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden