Plus Column

Men is stil, men kijkt en geniet

Thomas Acda Beeld Wolff

The Movies, op de Haarlemmerdijk. Nog altijd het idee dat je daar groot gevaar loopt met knoflookadem in je nek deelgenoot te worden gemaakt van de vakkennis van de persoon achter je.

"Jezus, die belichting..."

Mij was nog niets opgevallen, maar ineens zat ik midden in een belichtingsprobleem. Het was een wat donkere film maar gezien het feit dat het nacht was in de film en dat de persoon in kwestie al een uur lang vast van zin was niet ontdekt te worden, leek mij de gekozen lichtschaarste zeer adequaat, nu ik gedwongen werd erover na te denken.

Naast knoffie zat een vrouw die het Lumière-loze een vegetarische worst kon ­wezen. De regiekeuzes waren haar een doorn in het oog.

"Man, man, man... nee...nee! Regisseurtje, neen toch?" mompelde ze net hard genoeg opdat wij, als we hadden gewild, aantekeningen konden maken om haar na de voorstelling om opheldering te vragen. Maar we wilden niet. We wilden dat ze hun waffel hielden, maar een goede opvoeding weerhield ons ervan dit te melden.

Ik heb het vaak verteld aan mensen. Zelfs aan de eigenaar. Maar het is maar één keer gebeurd. Wat kan zoiets blijven hangen. Vechtende wijven in de Pathé zijn erg, popcorn projecterende pubers een hel, maar dedain is dodelijk.

En ik kan u nu vertellen dat mij inmiddels meerdere malen het tegenovergestelde is overkomen in The Movies. Men is stil. Men kijkt en geniet. Of niet, maar houdt dat voor zich. Niemand luidkeelt dat hij 'ff gaat pissen en of ie nog wat mee kan nemen?' Er gaat zelfs geen deur open tijdens de film. Eén keer. Een man die toch meer moest hoesten dan hij wilde en de gang op snelde om ons niet tot last te zijn.

En als ik daar al niet gelukkig van werd, zag ik een Julian Schnabelfilm over Van Gogh met een fenomenale Willem Dafoe in de hoofdrol. Schnabel leerde mij wat ik u nu probeer te duiden: dat wat je één keer meemaakt, is geen blauwdruk voor de rest van je leven. Het verandert. De indruk is er wel, maar de afdruk verandert van ­betekenis.

Van Gogh vond het oprecht zielig voor ons dat wij de schoonheid van de natuur, belicht door het allerhoogste, de zon, niet zagen zoals hij. Daarom schilderde hij.

Ik, op mijn bescheiden beurt, vind het oprecht jammer dat ik te lang te veel mensen te vaak verteld heb van mijn aversie ­tegen de kennisspuierij die je ten deel kan vallen in The Movies. Het is maar één keer gebeurd. Mij alleen.

Topmiddag gehad. Ga!

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden