Plus Column

Meedogenloosheid hoort niet thuis in het zonlicht

James Worthy Beeld Agata Nowicka

In de trein van Amsterdam naar Zwolle ligt een regionale krant op het tafeltje. Mijn hart begint sneller te kloppen. Ik denk dat ik volwassen begin te worden. Niets maakt mij namelijk gelukkiger dan het doorbladeren van regionale kranten.

Mijn schoonmoeder woont in Zandvoort en bij haar thuis ligt de Zandvoortse Courant steevast op tafel. 'Flinke stormschade bij pizzeria!'; 'Opname videoclip in school!'; 'Fitheidstest voor ouderen goed bezocht!'

Vorig jaar zomer las ik in diezelfde krant een verhaal over een Duitse toerist die verdrietig was omdat de zeewind zijn favoriete pet had meegenomen. Er stond een foto bij. Op de foto keek de toerist boos naar de lucht. En de wind, de wind liet het petje de volgende ochtend vol trots aan zijn moeder zien.

Ik sla de regionale krant open, maar voordat ik met ­lezen begin, open ik het broodje kaas dat ik net op het station kocht. Terwijl ik de verpakking openscheur, voel ik me buitengewoon rebels.

Thuis in onze broodtrommel liggen ook gewoon bolletjes. En boter en kaas hebben we ook, maar soms wil ik tegen de voorspelbaarheid van het leven vechten. In opstand komen. Een broodje kaas kopen als je thuis alles in huis hebt om zelf een broodje kaas te maken, veel rebelser gaat mijn ­leven niet worden.

Op de tweede bladzijde van de regionale krant staat een kop die mij zo gelukkig maakt dat ik mijn baard voel kwispelen.

'Broers gaan op klaarlichte dag met elkaar op de vuist!'

Ik heb geen broer, maar als ik een broer had gehad, zou ik ook met hem op de vuist willen gaan op klaarlichte dag. Vanwege een erfenis of zo, of vanwege een uit de hand gelopen potje Yahtzee. Mijn zus en ik gaan nooit met elkaar op de vuist. Bij ons loopt niets uit de hand, alles blijft in de vingers.

Op de vuist gaan. Het klinkt zo gemoedelijk. Twee broers gaan met elkaar op de vuist. Je ziet het voor je. Een keukentrappetje en twee mannen die op een vuist proberen te klimmen. En dat op klaarlichte dag.

Op klaarlichte dag. Het zijn drie woorden die je vaak in de krant leest in combinatie met criminele handelingen. Het zijn woorden die veroordelen. Hadden jullie niet even een paar uurtjes kunnen wachten? Meedogenloosheid hoort niet thuis in het zonlicht. Het is dag. Kom op! De kinderen slapen nog niet. Doe dit soort dingen maar lekker in de nacht.

Het intrigeert me. Schokkende dingen worden als veel schokkender ervaren als de schokkende dingen niet in de nacht plaatsvinden. We tolereren het kwaad als het maar in het donker blijft wonen. Wees vooral een klootzak, maar zorg dat de zon je niet ziet. Doe niet als een hufter, wees alsjeblieft een goed voorbeeld voor die dikke gele baby in de lucht.

Mijn vrouw belt en vraagt wat ik vanavond wil eten. Ik zeg dat ik het niet weet. Ik kan haar horen rommelen in de groentela. Ze zoekt naar iets wat voor avondeten kan doorgaan. Dan hoor ik haar onze broodtrommel openschuiven.

"We eten gewoon brood vanavond. Er is nog kaas."

"Lekker, schat. Lekker."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden